გიჟური დღენი, დაგვარტყამს დენი,
თუ ცხოვრების წესს არ შევცვლით ბევრნი.
ბოროტი გენი, ურცხვი თემებით,
ბნელი გონით და, უხამსი ენით,
წამლავს ყველაფერს, დიდს თუ პატარას,
ხმის ტემბრი უგავს, აშლილ გიტარას,
სად ბუდობს ამდენი, ღვარძლი და ბოღმა,
სამიდან კაცმა არ იცის ორმა,
ბოროტ გენიას ხომ არ აქვს ნორმა,
სულ აიქოთა პირ-ენა ღორმა.
პასუხად მივცეთ, მათ ბასრი რითმა,
რომ არ დაგვათროს, ბლითმა და მითმა,
წელში გავტეხოთ ბოღმის საკეტი,
ვერ გაგახარებთ ენის დაკვნეტვით.
ლექსით ვარღვიოდ, ცოფის კედელი,
ამდენი დორბლით, ყველა ვსველდებით,
უტიფარ ყრმათა უსაზღვრო გესვლას,
სანაცვლოდ დავსცეთ სტროფების ლესვა.
ყინვა გავტეხოთ, გამთაბარი მზერით,
ცივი გავალღვოდ, გამთბარი კერით,
სიკეთის მქნელებს სამოთხე ელით,
სიტყვა შევკაზმოდ ქართული გენით.