რაც უფრო მეტს ვფიქრობ მომავალზე,მით უფრო მეტი ჭუჭყი ეკრობა ჩემს ცნობიერებას.ალბათ სადღაც გულის სიღრმეში,მშიშარა ვარ.
კიდევ ერთ საუკუნეს ვიცხოვრებდი,ყველაფერი სუფთა რომ იყოს ჩემს გარშემო.
ვერ დავიცდი,უბრალო მიზეზით,ძალა არ შემწევს და მორჩა!
მშვიდათ მივყვები დინებას,როდემდე მეყოფა ჰაერი მეთვითონაც არ ვიცი.
ხანდახან ეს ჩემი სიმშვიდე, სიველურეში გადამდის და მზად ვარ ჩავიდინო გამოუსწორებელი საქციელი ოღონდ კი ნამდვილ ჭეშმარიტებას მივაღწიო.


ამ წუთში ვგრძნობ, რომ დრო საერთოდ არ ნიშნავს ჩემთვის არაფერს!
საკუთარი თავის მოტყუება უკვე ჩვევაში გადამეზარდა.

ეხლა ავკრიფავ ჩემი სხეულის ნაწილებს და ცოტა ხნით გავალ!