სიბერის მიჯნა

სარკმელმორღვეულ სახლში
გადამწვარ ნათურას -
ქარი უნუგეშებდა.

თვით-გლახაკი

მათხოვრის ფერგაცლილი თვალები
ტაძრის ჭიშკრამდე მიმყვა...
იმ დღეს -
სანთელაუნთებლად ვიგლოვე ბედისწერა.

შემოდგომა

როგორ გადახუნდა თექის გობელენი?!
ხეებს ვეღარა ვცნობ -
ფოთლებჩამოთოვილს.

დამცირება

მიტოვებულ ყრუ დერეფნებს
ნესტის წკარუნი
აშრიალებდა.