"სადღაც ყოველთვის არის საღამო
შენი თმების წილი სიმშვიდე"

ჩემთან დაღამდა
აივანზე შუქი ანთია.
მე ვზივარ შიგნით.
რათქმაუნდა ვეწევი
და როდესაც გარეთ ვაბოლებ
(რადგან გარეთ შუქი ანთია)
ინტერესით ვაკვირდები სიგარეტის თეთრ გამონაბოლქვს,
შენი თმების სიმსუბუქით რომ მიიზლაზნება და
ამოუცნობ, გაურკვეველ ფიგურებს ხაზავს
ღამის ლურჯ სულში,
იქ, საიდანაც
საიდუმლოდ უჩინარდება,
რომ უფრო ჰგავდეს ჩვენს მომაკვდავ მიზიდულობას
რომელიც ამბობს
რომ სადღაც,
ყოველთვის დაეძებენ ძილსა და შვებას
და სიზმრებში იკარგებიან.
როგორც სამიზნეს აცდენილი მჭიდის თავები.
და როდესაც იკარგებიან,
განიცდიან ბედნიერებას.
არავიზე და არაფერზე დამოკიდებულები
განიცდიან ბედნიერებას,
მათ სიგიჟემდე ახარებთ რომ არიან... და
არასოდეს გახდებიან მიზეზი ცრემლის
არც სიყვარულის.
რომ არასოდეს და არავიზე,
დასწყდებათ გული.
მათ უხარიათ არსებობა სიცოცხლის მიღმა,
რადგან ცოცხალი,
უკვე ნიშნავს დამოკიდებულს.
რადგან
დ ა მ ო უ კ ი დ ე ბ ლ ო ბ ა-
-არასოდეს დაბადებულა,
მართალია ის ჩაიფიქრეს...
ის ჩაიფიქრეს მაგრამ
დედის მუცელშივე გარდაიცვალა.
დაბადებამდე გარდაიცვალა.

ჩვენს მომაკვდავ მიზიდულობას,
უნდა მითხრას რომ...

მე კი ვპასუხობ-
-ისინი დაიღალნენ.

მას უნდა რომ მკითხოს რა ვიცი...
ანდა საიდან...

მე კი ვაჩვენებ
ბოლო გვერდზე გადაშლილ დღიურს
სადაც სწერია:

ისინი, მე ვარ.

მე ვარ ისინი.

ოღონდ ჯერ,
ვარ მე
და
მერე ისინი.

ისინი-ჩემი სუსტი წერტილი.
ისინი-მედან გასვლის მცდელობა.

და ვაგრძელებ ფიქრს და მოწევას
(რაც მას ბოლო ამოსუნთქვაში ეხმარება)

და ვწერ-
რომ
"სადღაც,
ყოველთვის არის საღამო
შენი თმების
უმშვიდესი დაბოლოვება"