ისევ მოინდომეს ამინდებმა
წვიმას გაუშალონ ნაწნავები.
ნისლის ორაზროვან გარინდებას
ქარი ემუქრება გაწყალებით.
მიწამ ვერ იპოვა გასაქანი,
ცაა ისე ავად მაცქერალი.
დარდი იმდენი აქვს გასაქარვი,
ნისლად ეყოფოდა ნაქერალას.
სახე ჩამოსტირით კრამიტებსაც,
ფრთის ქვეშ თავი შერგეს ბეღურებმა.
წვიმის სახურავზე თავისტეხას
სხვენიც რა მორჩილად ეგუება.
ეზოს გაწუწული ძაღლი დარბის,
რაღაც საქათმეში კრიახია.
კაკლებს დააგორებს სხვენზე თაგვი,
მგონი, ერთი სოროს მიათრია.
ღობე წყალს იწურავს ფერდებიდან,
ნისლი მთიდან თივის ბულულს ჯდება.
წვიმები მაშინვე ჩერდებიან,
როცა ცას თვალები ულურჯდება...
            21.10.10

წვიმდა, მეტი არაფერი...

წვიმას ჰქონდა ფერი ფიქრის,
წვიმდა აქაც და ლიხს იქით.
წარბი უტოკავდა ზეცას
და ცას ღრუბლის ტოგა ეცვა.

წვიმას ჰქონდა ფერი ფიქრის,
მიდიოდა წვიმა იქით,
სადაც ცა ერწყმოდა მიწას,
სადაც ჰორიზონტი იწვა.

წვიმას ჰქონდა უცხო განცდა,
რომ ცის კიდეს უკვე გასცდა.
იყო წვიმა არც რა ფერის,
წვიმდა...მეტი არაფერი...
          21.10.10