–– მე არ მეშინია  შენი  ღამევ...
  ღამე  ამის  გაგონებაზე  სიბრაზისაგან  კიდევ  უფრო  გაშავდა , ჯერ  საჩქაროდ  ჩააქრო  მთვარე , მერე  უდარდელ  ღრუბლებს  თავისი  შავი  ხელი  მოჰხვია  და  ვარსკვლავებსაც  გადააფარა .
    მაგრამ  პატარა  გოგონას  სულაც  არ  შეშინებია ,  მხოლოდ  ძირს  ჩაჯდა  და  გაირინდა , მერე  ასანთი  მოძებნა  და  აანთო .
    სინათლეო ?....  და სულ  გადაირია  ვერაგი  ღამე !... ჩრდილოეთის  ცივ  ქარებს  უხმო  და  სამხრეთისკენ გააგზავნა  მაგრამ  გოგონამ  შესძლო  და  დაასწრო , ხელი  ააფარა  ცეცხლს .
      ღამე  უფრო  გამწარდა , გაცოფდა !...  ოთხივე  მიმართულების  ქარებს  უბრძანა  და  ზენა  ქარიც  მოიშველია ...  თუმცა  მხოლოდ  ძველი  დახეული  კაბის  აფრიალება  შესძლო  მისთვის .
    მაშინ  გოგონამ  დაიწყო  თავისი პატარა  გათოშილი  ხელები მუხლებზე  და  თავი  დახარა , ქარი  მის ყურებში  ზუზუნებდა , მერე  სტვენაც  დაიწყო , ერთხანს  უძლებდა , მერე  გამხდარ  მუხლებშუა  კაბა  ამოიკუჭა  და  ყურებზე  აიფარა  ხელი ...  მაგრამ  მაინც  ესმოდა  თუ  როგორ  ცხარობდა  ღამე  ,  როგორ  ღრიალებდა :  -  გეშინოდეს  ....  გეშინოდეს ,    პატარა  სულელო    გოგონი ,    ეს  მე      ვარ ...  ღამე ...  ღამე  ...
    მერე  ღამეს  ესეც  რომ  მობეზრდა ,  ღამურის  ფრთების  ხმით  აჩურჩულდა  ,  ძველი  მორყეული  სახლის  აივანივით    აჭრიალდა  ,  მერე    ჭოტების  გამყინავი  ხმებით  აკივლდა ,  ბოლოს    შორეული  ძაღლების    ბრაზიანი  ყეფაც  მოიტანა .
      მაგრამ  გოგონას  მაინც  არ  შეეშინდა !..  თვალიც  არ  დაუხამხამებია ,  მხოლოდ  იჯდა  გაუნძრევლად  და  ელოდა  , მან  იცოდა  რომ  ღამე  არაა  მუდმივი  და ბოლოს  აუცილებლად  დადგება    დღე .
      ღამე  დაიღალა ,  ახლა  ახალ  ხერხს  მიმართა , სამარისებური  სიჩუმე    ჩამოაგდო  დედამიწაზე .....  ისეთი  რომ  დიდი  ბოხვერა  კატების  თათების  ხმაც  ისმოდა  , ბალახზე  უხმაუროდ    რომ  დააბიჯებდნენ ,  ისმოდა    კალიების  მოკლე  გადარბენებიც  ,  თაგვების  ფაჩუნი ,  მიყრუებულ    ბნელ  მყრალ  სარდაფებში ,  რომლის  კედლებზე  ათასგვარი    უწმინდურება  დაცოცავდა ...  ისმოდა  კოღოების  მოკრძალებული  ბზუილი  ,  ობობას  ქსელში  გაბმული  განწირული  ბუზების  როკვა      და  ბოლოს ,  სარდაფში  დაგროვილი  წყლის  წვეთების  ხმაც  ...    იმ  სარდაფში    სადაც  ერთმანეთს  და მერე  კედლებს  ეხეთქებიან  გაბრუებული ,  დიდი ,    მტვრისფერი  ,  ღამის  პეპლები...
      გოგონა  ყველაფერ ამას  ჩუმად  იტანდა  , ისევ  არ  შესშინებია , როცა  ღამემ  კოკისპირული  წვიმა  გადმოანთხია  წვეთები  უჩვეულოდ  დიდი იყო  და  მძიმე  , გოგონა  კი  პირიქით ,  წამოდგა  და  ამაყად  შეუშვირა  წვიმას    თავისი  კოპებშეკრული ,  არაბავშვურად  სერიოზული  სახე .
––მე  არ მეშინია  შენი ,  ღამევ ...        _  მე  არ  მეშინია  შენი ,  ღამევ ...      იმეორებდა  ისევ  და ისევ    და  ამაოდ  ეძებდა  სველ  ქუდს ,  რომელიც  სადღაც  დაეკარგა .
        ღამემ  უკიდურეს  ხერხს  მიმართა  ,  მოჩვენებებს  უხმო ...    დიახ  ,  ამ  უხორცო  ,  საშინელ  არსებებს  !..      გოგონამ  კი  ისევ  აანთო    სასწაულად    მშრალად  გადარჩენილი  ასანთი ...  მის  შუქზე  ჩრდილები  ცახცახებდნენ  მხოლოდ    და მეტი  არაფერი .
        ღამემ  მკვლელების  ,  მძარცველების  ,  ბოროტმოქმედების  ხმებიც  მოიტანა ,    მერე  შორეული  ომების ,  აფეთქებების    ყრუ  ხმები ,  შვილმკვდარი  დედების  ქვითინი ,  ჩასაძირად  განწირულ  გემებზე  მყოფთა  კვნესა  ...მეტი  განა  რა  შეეძლო ?...
        ღამეს  ძალა  გამოელია ,  ჰორიზონტი  უკვე    მტრედისფრად    შეფერილიყო !...

......................................................................................................................................................................................................


– მაინც  რატომ  არ გეშინია  გოგონა  ჩემი , რატომ  !...  რატომ !...    –  აყვირდა ღამე  განწირული  ხმით .
    გოგონა  წამოდგა  და  სველი  გაწეწილი  თავი  ამაყად  ასწია.
––  რატომ არ  მეშინია  ?...  მე ხომ  არ  მყავს  დედა ,  არც    მამა ,  არც  და–ძმა  მყოლია  ,  არც  სახლი  მაქვს  და  აბა  ამის  მერე  განა  შენი  რატომ    უნდა  მეშინოდეს ???
      და  ღამე  მიხვდა  რომ  დამარცხდა !... მიხვდა ,  თუ  რატომ  ვერ  შეაშინა  ეს  პატარა  გოგონა    და რატომ  აშინებს  ის  ყოველთვის  მხოლოდ  იმ  ბავშვებს  რომლებსაც    დედები    საღამოობით  მზრუნველად  მოწმენდენ  ნამცხვრით  მოთხუპნულ  ტუჩებს ,  მერე  აკოცებენ ,  ამოუკეცავენ  თბილ  ღუნღულა  საბანს , შუქს  ჩააქრობენ  და  მათ  ფანჯრებში  მკაცრად  ჩაიხედავს  ღამე ...      მერე    ქარს  უხმობს    და  ფანჯრის  წინ  მდგარ  ხეებს  უცნაური  ფრინველის  ფრთებივით    აუმოძრავებს  მორჩილ  ტოტებს...
  ღამემ  ერთი  ამოიოხრა  და  უკვალოდაც  გაქრა .


P.S.

    ...      დღე  ძალას  იკრებდა  , გოგონა  კი  უკვე  მიაბიჯებდა  ქალაქში ,  რომელიც  ნელ–ნელა  იღვიძებდა  ,მიაბიჯებდა , აკვირდებოდა  დღის  შუქს  ,  მზეს ,  ახლახანს  რომ  ამოსულიყო  , სველ  ხეებს ,  ცას    ...იმახსოვრებდა  განთიადის  პათოსს  და  იმუხტებოდა  იმ  იმედით  რომ  მერე  ასევე  თამამად    შეხვედროდა  შემდეგ  ღამეს ...    შემდეგ  თავგადასავალს ...      შემდეგ    განსაცდელს ...........




25.10.2010.  სერგეი    ნეველი.