როცა გულაღმა წამოვწვები, მწვანე მინდორზე,
და როცა ცის თაღს, გამჭვირვალეს, გავცვითავ მზერით,
მომაგონდება მზისფრად მნათი, ბავშვობა ჩემი,
მომაგონდება, და გული ფეთქავს... და სული მღერის.

მომაგონდება მწვანე ჭალები, ლაღი მდინარე,
მომაგონდება ის თეთრი მთებიც, მუდამ მძინარე.
ჩაიძირება იდულამ ნისლში გოგონა ნაზი,
დამრჩება მხოლოდ თვალები მისი, მოდამ მღიმარე.

გადაიტანა დრომ, წაიღო შორი, ლამაზი,
მაგრამ ჩემს გულში, მაინც ღვივის ცეცხლი პატარა,
ცეცხლი, ბავშვური ღიმილივით ტკბილი და ნაზი,
თუმცა განგებამ უბრალისმა, სად არ მატარა.



ეს ადრეც იდო, მინდა რომ აქ იყოს