წავედი, ოღონდ არ გეგონოს, რომ დავბრუნდები!...
სულაც არ მჭირდება ეს აჟურული წინდები-
ხანდახან ყველაფერი მწყინდება და მაინც
დესერტად გიტოვებ ჩემს ღიმილს-
სალათის მოსართავ სტაფილოს-გახეხილს…

გამოტყდი, ხომ გეგონა, დაითვლიდი,
რამდენჯერ ჩავიდა მზე უჩემოდ,
მე კი ,,ჰოპლა” და უცნაურად გამოგეცხადე-
ხევსურული წინდებით და ნაწნავებით-
გამოვტყდები- ვაპირებდი, რა ხანია,
ჰო, ვაპირებდი, მაგრამ… არ წავედი
,,განა, ადვილია?!” ჩამჩურჩულებ
და ამ ცხელი სუნთქვის მწიფე ფონზე
ვნატრობ, კოკა მედგას მხარზე
და შენს დანახვაზე ვწითლდებოდე……
რა სასაცილოა! ვინ იტყვის-ბავშვები აღარ ვართ
და უნდა ვიცოდეთ მოქცევის წესები-
მერე რა, რომ საზღვრებს გდასცდა გრძნობა-
გაჩუქებ ღიღილოს და სელის გაღეღილ სილურჯეს,
ტალღების უბეში ჩამალულ თრობას-
ამბობენ, რომ შემოდგომაა
და წლებიც…
და წლებიც…
,,მოწყდნენ და გაფრინდნენ… გაფრინდნენ… გაფრინდნენ…”
თუმცა, მე ვერ ვხვდები, რა მნიშვნელობა აქვს ამას…