უკუნი სიბნელე.ტანს ვერ იმორჩილებს.სიცივე გამეფებულა დამზრალ,ნაგვემ სხეულში.ერთი ყლუპი სითბო ენატრება.
სახეზე თბილი სუნთქვა მოედო.გული გაუჩერდა შიშით.ნიღბიდან ჭროღა თვალები უცქერენ.სული გაეყინა.
-ნუ გამიმიტებ!-აცახცახებულმა შესთხოვა.წამიერი ჩაცინება მიწვდა სმენას.ხაკისფერსამოსიანი გოგოს ფეხებს წასწვდა.ტალახით დამძიმებული ფეხსაცმელები გააძრო,ლაჯებშუა მოიმწყვდია,უბიდან შინნაქსოვი წინდები ამოიღო.წამით ჩააჩერდა და გოგოს მოარგო.
დედაჩემის მოქსოვილია,მხოლოდ ამით შემიძლია დაგეხმარო.ამ ადგილს ნუ გაცილდები,ახლა ყველაზე უსაფრთხოა,მერე ღმერთი გიშველის.
-აფხაზები რომ მოვიდნენ?
-არც მე ვარ ქართველი,უნდა წავიდე, ერთად თუ გვნახეს,გადარჩენა არ გველის.
-ადამიანო!გნახავ ოდესმე?
-ღვთის ნებაა-ტყეს მიაშურა.
-უფალო დაიფარე-მძიმედ მიმავალს კვალდაკვალ გაჰყვა გოგოს ლოცვა.