ფოთლების კალენდარს დამარცვლავს სეზონი,
ფეხქვეშ გამოგვაცლის დროს ქილიკ-ქილიკით,
მოხუცებულები ქრებიან ეზოდან,
ლოყავარდისფერი ბავშვები – პირიქით.

დღეები სპილენძის ქვაბებში დნებიან
მურაბად... ჩაისთვის ვაგროვებთ არომატს...
სეზონზე - ბუხართან ზღაპრები ჩნდებიან
და ამდროს არავინ შეჰყურებს ბარომეტრს.

ქარია... მე მიყვარს ამბოხი ქარიშხლის,
ღმუილი და მძლავრად ფანჯრებზე ხეთქება...
სულში რომ დამპყრობლის ინსტინქტებს ამიშლის,
გადასახლებული ღმერთებთან, ხეთების.

და ვითვლი... და ვითვლი... და ვითვლი... დავითვლი
რამდენი ზღაპარი შემოგრჩა არმოსვლის,
მერე... გულის ნაცვლად, მარჯვნივ, მკერდს ავითლი -
ვეღარ დამაბრუნებ კერასთან ამორძალს...

მურაბის ქილები ამძიმებს ძველ თაროს, 
ღადარი ქრება და ნელ-ნელა თეთრდება,
ხდება - მტვერს მივაყრით ყველაზე უმთავრესს,
და ვაუფასურებთ კოლხური თეთრივით...