სიმშვიდემორეული მივყვები ქუჩებს.
გადავიბარგებ მოგონებებში სადაც შენ ხარ და არც ხარ
რამდენი ქუჩა დაგვრჩა გასავლელი
რამდენი ოცნება დამრჩა ვერშესრულებელი
რამდენი სიტყვა დამრჩა უთქმელი (ვერც)
რამდენი სურვილი დამრჩა გასახორციებელი
რამდენი ჩახუტება დამრჩა გამოუყენებელი
რამდენი ბედნიერებისგან ანთებული თვალები ვერ მოვიხმარე
მილიარდჯერ..დღეში ვერცხერთხელ ვერ გაგხადე ჩემი ნაწილი
ვერცერთი დღე ვერ გაცხოვრე ჩემით და ჩემთან..
რამდენი გულახდილი სიტყვა დამრჩა სათქმელი (არც ერთი ყალბი)
რამდენი შენი ღიმილი მექნებოდა დასათვლელი
და კიდევ რამდენი რაღაც მხოლოდ მე ვიცი..
რამდენ რამეს გაიგებ შენ არასდროს.
რამდენჯერ გამომტოვე შენს მომავალზე ფიქრში
რამდენჯერ იფიქრე უჩემო შენი ოჯახი
შენი შვილების მე - არავინ
მილიარდჯერ..
მოგკლავდი!
რადგან არ გიცდია ჩემი ადგილი გეპოვა
თავად ვეცადე მილიონჯერ.
ბევრჯერ წარმომიდგენია შენი ჭკვიანი (არაირონიულად რათქმაუნდა) სახე ჩემზე ფიქრში ჩაძინებული და არცერთხელ რეალურად არ მომხდარა ეს.
ფანტაზია - ფართოა
მეც უთვალავჯერ ვუღებ კარებს და ვეპატიჟები, რომ მომცეს საშუალება შენით ბედნიერება წარმოვიდგინო ხოლმე..
იცი, რა მაგრად ვართ?
მერე გულისამაჩუყებლად რომ წავა საქმე, ფეხს ქვაფენილს წამოვკრავ და სიარულს ვაგრძელებ..
როგორც დავდივარ
ცუდად არ დავდივარ, მაგრამ არც კარგად.
უბრალოდ "უშენოდ".
შენ არ გაწუხებს, არც ჩემი არყოფნა, არც ჩემი უშენობა, არც ჩემი სურვილი შენობისა,
არც ჩემი სიყვარული,
რომელსაც ისევ ფანტასტიურად გჩუქნი ფანტაზიებში , რადგან სხვანაირად საშუალება არ მაქვს..
ზამთრის, თბილი ჩუსტებიდანაც რომ ამოვხტე მაინც.
და მაინც..რამდენი რამე დამრჩა გასაკეთებელი
რომელსაც შენ გაიგებ არასდროს..
ვწერ, სანამდეც შემიძლია მიყვარდე..