ნეტავ სად მიჰქრის დედის ფიქრები,
ანდა ვაება,
ან რად უნდა რომ მტკვრის ნაპირებს
გოდებით მისდევს...
ეხეთქებიან ცრემლნარევი წყლები კლდეებს და
მაინც ვერ სპობენ დედის ქვითინს,უსაზღვრო ფიქრებს...
ეხეთქებიან სისხლნარევი წყლები ფიქრებს და
ამ ფიქრებისგან ჭედავენ დარდებს
და ამ დარდებს კი ცალკე ფიქრები
წარსულ გმირებზე,უჩუმრად თანსდევს...
რომ მოიხედავ მაინც უკვდავ არიან უკან,
ამ უკვდავეთში თვით უკვდავების აბამენ ლარებს,
რომ მათმა შვილმა სიამაყით ჩამოჰკრას მათ  და
გზააუბნევლად მიჰყვეს მის ჰანგებს...
ნაჭედ დარდებს კი სიხარული ცრემლებით დასდევს...
ნამდვილ დედებში იბადება კიდევ ვაება
და არ სრულდება შვილისათვის ზრუნვა-წამება,
აღსასრულამდე ვაჟკაცური აღზრდა-სწავლება...
მათი შვილები ტყვიას უშიშრად რომ ეგებიან
და მტერს უწყალოდ,დაუნდობლად რომ ეკვეთიან,
ის სხვა დედებიც გონებას რომ მოეგებიან,
მაშინღა მოვლენ ალგეთს ისინი...
სამასნიც გვერდით დაგვიდგებიან...
ამაზე ფიქრით ჩვენი დედები
დაგვრზდიან ქართველთ  გმირებად,
დაგვიდგებიან ცხრანიც ჩვენ გვერდში
და ვეკვეთებით მტერსაც ქიმებად...

ჩემი ფიქრები მოკრძალებით თქვენ გადმოგეცით
და გაიღვიძებს თქვენში სამებად...
მხოლოდ ამისღა ვრჩები იმედად...