დაღამდება... გათენდება...
დღე დღეს კვალში ჩაუდგება...
როგორც ადრე, როგორც მუდამ,
წამი საათს დაუძვრება.
*
ეს პატარა გაიზრდება,
ვაჟკაცს წვერი დაამშვენებს.
მაგრამ მკლავი მოკვეთილი-
კედლებს ვეღარ ააშენებს.
*
ვეღარ შეძლებს, რომ დიდებულს
მიამსგავსოს კიდევ ერთი,
თუმცა ძველად რაც ააგო,
მას მფარველობს თავად ღმერთი.
*
ასეთია დროის მეფე,
ხან კეთილი, ხანაც ავი.
ზოგი მიწად გადაიქცა,
ზოგიც ისევ ცოცხლობს მკვდარი.
*
ხომ გავიდა უკვე წლები.
საუკუნე; ერთი... ორი...
ვერაფერმა დაგვავიწყა-
კურთხეული ჩვენი გორი...
*
დრო დროს მისდევს, სწრაფად გარბის,
კვალს არ ტოვებს, ვითომ გვაბნევს.
მაგრამ ზოგგან დანით ვნიშნავთ
და ზოგგანაც ოქროს ვაბნევთ.
*
ხმლები კალმად გვიკავია,
წითელ სისხლს კი მელნად ვაქცევთ.
წლებს ფურცლებად ვკინძავთ ერთად,
საუკუნეს წიგნად ვაქცევთ.
*
აქ წერია; როგორ შეშრა
წიწამურთან სისხლის წვეთი.
აქ წერია თუ ვინ იყო
მგოსანი და ლექსის ღმერთი.
*
ყველაფერი დაიწერა,
ბევრი ცუდი, ბევრი კარგი.
ვის რა ვალი დაგვდო ბედმა,
რა გავეცით დროის ხარკი.
*
მაგრამ ერთი არ წერია;
ახლა რატომ შევიცვალეთ.
გადავჯიშდით ლამის უკვე
გიჟებივით შევიშალეთ.
*
ვიცით... გვახსოვს წინაპრები,
მათი საქმე, მათი რწმენა.
მათ მიწაზე ვხარობთ დღესაც
და მათი გვაქვს ისევ ენა.
*
ამაშია საიდუმლო;
გვახსოვს, მაგრამ არ ვიხსენებთ.
პაპებისგან ბოძებული-
სისხლი გვაქვს და არ ვიყენებთ.
*
წლები მიჰქრის, წლები გარბის
მე ერთი მსურს ღმერთის მსახურს,
რომ როგორმე მომავალი
მივამსგავსოთ ისევ წარსულს.
*
დაღამდება... გათენდება...
დღე დღეს კვალში ჩაიყენებს.
დრო უკუღმა აითვლება
და წარსული დაიკვნესებს...