დრო მიდის და
დრო ფიქრობს და
დროს უნდა ვთქვათ
რაც უნდა ვთქვათ.

სიტყვები კვლავ
იწერენ ჯვარს,
ამჩნევენ ცას-
ნოტებად კვალს.

მივდივარ და
ვმღერივარ და
ფეხები გზას
უწყობენ ხმას.

ცის კიდე ჩანს,
გამოვცდი ზღვას
ვეწევი მგზავრს
ვაპირებ თქმას:

სად მიხვალ, სად
რად მისდევ გზას.
მარიდებს თვალს
არ ვიღებ ხმას.

სიტყვები თავს
იხრჩობენ და
მდუმარე აზრს-
მდუმარე ქვა.
*
დრო მიდის და
დრო ფიქრობს და
არ იღებს ხმას
რა უნდა თქვას.

დუმილი ქარს
ნელ-ნელა კლავს
ქარი კი მგზავრს
უწეწავს თმას.

მივდივარ კვლავ
მივყვები კვალს
მივყვები კვლავ
ქარსა და ქალს.

ვეწევი და
უჩუმრად ჭამს:
წამები- წამს,
თვალები- თვალს.

ვერწყმებით ცას
გზა ტკივილს კლავს,
ცრემლს ცრემლის სწამს
ასველებს ტბას.

მოვივლი ზღვას
მთასა და ბარს
კითხვები კვლავ
შიგნიდან მწვავს

სად მიხვალ სად
რად მისდევ გზას.
დუმილი კვლავ...
დუმილი კვლავ...