ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: მედეა მოლოდინი
ჟანრი: პროზა
22 ნოემბერი, 2010


მოხვედი,მიწამლე...(მინიატურა)

        დილიდან ტანში ამტვრევდა,ამცივნებდა."კუდიანი,როგორ მითხრა?გაცივდები,ჩაიცვი თბილად-ო.თან რომ დააყოლა-მე მითქვამს და..თან გამიღიმა"".უნდა დამეჯერებინა,მაგრამ, მართლა არ მციოდა-ისეთ სითბოს გადმომცემდა თვალებით.ხომ ამიხდა".
        ...სახლის კარი რომ შეაღო,ჩვეული სიჩუმე შეეგება.სამზარეულოში ჩაი გაიმზადა და კაბინეტს მიაშურა.სამუშაო მაგიდას მიუჯდა.
        პირად ფოსტაში წერილი ციმციმებდა-"96 საათი უშენოდ! ბევრია,ძალიან ბევრი..."
შეყოყმანდა-ეპასუხა თუ არა, ვერ გადაწყვიტა, ახლა მარტო ყოფნა და ყველაფრის გაანალიზება სურდა. მაგრამ გაახსენდა მისივე სიტყვები-"უპასუხოდ დარჩენილი წერილი ყველაფრის მთქმელია".
        თითებმა თვითონ შეკრეს ტექსტი-"დილა მშვიდობისა,"ვანგა",ახლა ჩამოვედი,ამიხდა შენი სიტყვები,გავცივდი,ავად ვარ,შენ როგორ მყავხარ?"
        პასუხს არ დაუგვიანია-"მინდა კარგად იყო,პატრონ-მყვარებელი გყავს ვინმე,თუ თავად უვლი გაგას?"-გაეღიმა,სასიამოვნოდ დაუარა სხეულში ხუმრობა ნაზავი, ალერსიანი სიტყვებით გამოწვეულმა თბილმა ტალღამ.
        "გაგა ყოველთვის თვითონ უვლის თავის თავს..."-ფიქრში მიესათუთა თან-უკვე მოუთმენლად ელოდა,მორიგ,ვერ დაფარულ მოფერებას.
        'გაგამ დაუჯეროს გაგას და გულს"- პასუხზე ტკივილ ნარევი სიხარულით აევსო სული.
        "გაგა დამჯერე ბიჭია..."-სიტყვებს ძლივს მიაგნო,არა,ძლივს გაბედა გაფიქრებულის გაზიარება.
      ...თვალებზე სიმძიმე აწვებოდა,ალმური ასდიოდა სახეზე,მოთენთილიყო.შესაშური უზადობით დალაგებულ ლოგინზე მიწვა,პლედი მიიფარა და მელოდიას მიუგდო ყური.შოპენის ნოქტიურნი  მთელ სახლში დანარნარებდა.გაახსენდა ის წუთები,როცა პირველად მოისმინა-დედა სიმივით დაჭიმული,სუნთქვა შეკრული უცქერდა-ცდილობდა, გამოეცნო რა ემოციას გამოიწვევდა მასში.
      "ეჰ,დედა..ახლა შენი თბილი ხელები მომაფერებინა-წამალი ჩემი.."-ამოეკვნესა,როგორ ჭირდებოდა ამ წამს მზრუნველობა...

      ...სადარბაზოს კარზე მორიდებული ზარი გაისმა.სიცხით გალახული სხეული ძალის ძალით მიიტანა კართან,უკითხავად გახსნა ურდული,თუმცა არავის ელოდა.
        მწვანე ფერის თვალების სითბო ერთბაშად მოედო სხეულზე:
          - ვერ გავძელი,ავად ხარ,არ გინდა გიწამლო-გე-დედო? - ძლივს ამოთქმული სიტყვები სალბუნივით დაედო სიხარულით ატკივებულ გულს...
       
    http://www.youtube.com/watch?v=cectrAqFSZQ&feature=related

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები