ავტობუსში ვზივარ და ფანჯრიდან ვიყურები. ისე, რომ ვზივარ ეს უკვე ძალიან საკვირველია ხო? დიახ მეგობრებო, შეიძლება ბევრს შეშურდეს, მაგრამ მე აგერ უკვე 10 წუთია მშვიდად ვზივარ და თავზეც არავინ მადგას. (არც მაზის). ხო. ეს ისე, კარგი განწყობისათვის, თუმცა რაზეც ახლა მინდა დავწერო, არ მგონია კარგი განწყობის მომტანი აღმოჩნდეს ვინმესთვის. აი, ავუხვიე ოქროს უბანში, “ნახალოვკისკენ” მივემართები და ჰოი საოცრებავ, ახალგაზრდა ქალმა, ბავშვთან ერთად “გადმოატასავა” გაზონზე, მივიდა ნაგვის ურნასთან და ერთი დიდი პარკით ნაგავი მიუდო გვერდით. თან ეს ისეთი დიდი მოწიწებითა და მონდომებით გააკეთა, უნებურად გავიფიქრე, ალბათ ასეა საჭიროთქო და იგივე რიტუალის გამეორების სურვილი გამიჩნდა. საინტერესოა არა? რატომ მოსწონს ამ ხალხს ნაგავში ცხოვრება? რატომ ურჩევნიათ სისუფთავეს ნაგვის სუნი? ამ სურათის შემდეგ, ალბათ “ლოგიკურია” კითხვა : რას გვიშვრება ეს მთავრობა? რით ვერ გაიგო ამ სააკაშვილმა, უგულავამ ან მერაბიშვილმა, რომ ნაგვის ურნები საჭირო არ არის და ის ფული, რაც ამ ურნების დამზადებაში იხარჯება ჯობს პენსიონრებს მოხმარდეს ან ნარკომანების “გამოსწორების” (თუ შესაძლებელია კუზიანის გასწორება) პროგრამაში ჩაიდოს.
    დარწმუნებული ვარ, ვინმე რომ მივიდეს ამ ქალბატონთან და ჰკითხოს, რა აწუხებს თბილისში ყველაზე მეტად, ერთერთ უპირველეს პრობლემად სიბინძურეს დაგვისახელებს და ამ ყველაფერს ისეთი სახით იტყვის, აქეთ მოგინდება ბოდიშის მოხდა მის მიერ ქუჩაში დაყრილი ნაგვის გამო. შემდეგ ,შეიძლება, ეს ქალი რომელიმე მიტინგზეც მივიდეს და უკვე სასაცილოდ ქცეული “წიოკიც” კი მორთოს იმის შესახებ, რომ ქართველი ხალხი უკეთეს ყოფას იმსახურებს. შესაძლოა რემლებიც კი ღვაროს სამშობლოს სიყვარულში.
    გადაჭრით შემიძლია ვთქვა, რომ ნაძირალა ერი ვართ. ძალიან გვიყვარს ჩვენი გაფუჭებული საქმის სხვაზე გადაბრალება და მერე დედის სასქესო ორგანოების ხსენება სხვადასხვა პირში. ასევე ძალიან გვიყვარს საკუთარი დედის გინება ( ამას ჩემ თავზე ნამდვილად არ ვამბობ). ვგიჟდებით, როცა გოგოებს “ვაბახებთ” და ამის შესახებ ბიჭებთან ვტრაბახობთ.  “მანდილოსნებს” ძალიან გსიამოვნებთ როცა თქვენი მეგობარი შეყვარებულს შეორდება, ეს იმიტომ რომ მისი “ლოვე” გაცილებით სიმპათიური იყო ვიდრე თქვენი. გვიყვარს სტადიონზე სკამების მტვრევა, ავტობუსის სავარძლის დანით დახევა და მეტროს კედლებზე (ესეც გოგოებს ეხება) საკუთარი ნომრების წერა შემდეგი სათაურით : “მაგარი ნაშა ვარ, დამირეკეეეეეეთ”. ყველაფერი ამის და კიდევ უამრავი მიზეზის გათვალისწინების შემდეგ, ვინმეს შეუძლია თქვას რომ არ ვართ ნაძირლები? თუმცა, რა თქმა უნდა, ასეთებიც იქნებიან. რაც მაგრები ვართ ხომ ქართველები ვართ?
    ასეთ რაღაცებზე რომ ვფიქრობ, მიტინგზე ნიაზ დიასამიძის გამოსვლა მახსენდება. (თუ არ ვცდები 2007 წელი იყო) ნიაზმა სწორედ ეს პრობლემები დააყენა წინ. კარგად მახსოვს როგორ “გაუტყდა” იქ მისულ ხალხს, რომ ნიაზმა პრობლემის ძიება მთავრობაში კი არა ხალხში დაიწყო. ისიც მახსოვს ბოლოს სტვენა რომ აუტეხეს და რომ არა დაცვა, ალბათ ჩაქოლავდნენ კიდეც. რატომ? სიმართლე მწარეა ხო? მოგვეწვა ყველას უკანალები? ეგრეა ეგრე. ვინმეს არ ეგონოს, რომ ამას მხოლოდ სხვებზე ვწერ. ჩემ თავსაც ვგულისხმობ. ასევე არ ვწერ ყველაზე. რა თქმა უნდა, არსებობს ისეთი ხალხიც, ვისაც ჩემი ეს სიტყვები არ ეხება, თუმცა მათი რაოდენობა არცთუ დიდია.
  უპრინციპო ხალხი ვართ. არ ვიცით რა გვინდა და უკვე 20 წელიწადია (ეს რაც მე მახსოვს) ვერ მივმხვდარვართ ან არ გვინდა დავინახოთ, რომ ამ ქვეყნის მთავარი პრობლემა, არა რომელიმე ხელისუფლება, არამედ ქართველი ხალხი ვართ. უპრინციპობა თუ არა, რა შეიძლება ეწოდოს იმას, რომ მოდის კვირეულის ნაცვლად fashion week-ს ვამბობთ და შაბათ-კვირის ან უქმეების ნაცვლად weekands-ს ვიყენებთ? კიდევ რამდენი ასეთი მაგალითი ვიცით? უამრავი. რატომ? რატომ ხდება ასე? განა იმიტომ, რომ ამ სიტყვების ქართული ანალოგი არ გვაქვს? არა. უბრალოდ მატრაკვეცობით და მიმბაძველობით მოგვდის ყველაფერი. აქ შეიძლება ვინმემ თქვას, ინგლისური საერთაშორისო ენაა და თანდათან საქართველოშიც შემოდისო. უმეტესობას ჰქონია, რომ სწორედ ასეთი ბარბარიზმებით ვუახლოვდებით გლობალიზაციას ან ევრო-ამერიკულ ოჯახს. ძალიან მაინტერესებს, სულაც რომ გამართული, გრამატიკული ინგლისურით ვისაუბროთ, როგორ ფიქრობთ, სჭირდება კი ევროპას კიდევ ერთი სანაგვე? ან მოსწონთ მათ უსაქმურ მოლაყბეებთან ერთად ცხოვრების პერსპექტივა? თუმცა, რატომაც არა? ალბათ მათ ძალიან უნდათ ჩვენთან მეგობრობა. რაც მაგრები ვართ ხომ ქართველები ვართ? სასაცილოა, მაგრამ მაგრები კი არა, უკვე ქართველებიც აღარ ვართ.