ნაძალადევად იქუფრება ჭექა ზეციდან
და წუთი-წუთზე გადაივლის დანისლულ ქუჩებს,
ნესტის სუნი დგას, სიცივეა და ვინაიდან
წვეთავს სიბნელე (ლამფის შუქზე) ცეცხლს მოვაქუჩებ.

სიახლოვეს და ნედლ შეშაზე დავწვავთ არაფერს
მე და გინებაატანილი უღმერთო ღამე,
უცნობ სილუეტს ფლირტს გავუბამ - ისიც დამაფენს
შუბლზე ცხარე ოფლს... თუ მაკოცა ვიტყვი გავნაღმე -

მარტოობა და სულ ერთია ახლა გარემო,
(ღამე ოცნებით ფერდაშლაში მოიყვანს დილას)
ყრუ ჩიხში იქნებ ნაკვერჩხალსაც ელვამ დაბეროს,
თორემ აცივდა სიახლოვეს, სილუეტს მიკლავს -

ტალახი, სივრცე... მარტოობა დამჩემდა რახან
უფერო დილა ყველა სახსარს და-არტყამს ნერვში
და ფიგურები უჟანგბადო ზეცას, რომ გაჰყვა
გამოიდარა! სილუეტიც ნაჭრებად ერთვის -

უსასრულობას.