ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: გურო ბარათაშვილი
ჟანრი: სხვა
ამ ჟანრის ნაწარმოებები არ ფასდება
27 ნოემბერი, 2010


ბათუმში ლექსების გამოფენაზე ...

5 ნოემრები ღამის 11ის ნახევარი...
ვზივარ ტაქსში და ბათუმის მატარებელზე მაგვიანდება...
ერთი კვირის წინ დამირეკა ვიღაც ზაზა ბიძიამ და მითხრა, რომ შენი პროზა გავიდა 50ეულში და უნდა ჩამოხვიდე ჩვენთანო...
მეც შევკარი ბარგი, მხოლოდ ყველაზე აუცილებელი ნივთებით: ნოუთბუქი, mp3, mp4, 20 მაისური, 40 პულავერი, 3 ქურთუკი, 6 ჯინსი, სუნამო, მათე, ცოფურა, საზამთროს დიროლი, ვაფლის ნამცხვარი (რომელსაც ვერ ვიტან, თუმცა ყველგან თან დამაქ, სადაც არ უნდა მივდიოდე) და ბათუმისკენ გავეშურე....
მატარებელში მივხვდი რომ ჩემს გარდა კიდევ n რაოდენობის ადამიანი მონაწილეობდა ზემოაღნიშნიულ კონკურსში და რაც ყველაზე უცნაური იყო ყველა ერთმანეთს იცნობდა...
თავიდან ჩემი ყურადრება ერთმა მელოტმა ახალგზარდამ მიიქცია, რომელიც ზედვაკელის ლექსებს კითხულობდა...
გამიხარდა რაღაც ნაცნობი რომ გავიგონე, თუმცა ზუსტად 48 საათი დამჭირდა იმის გასაგებად რომ ეს ახალგაზრდა თავის საკუთარ ლექსებს კითხულობდა...
ყველაზე მეტად სამი დღის განმავლობაში დამამახსოვრდა 10 წუთის შემდეგ მომხდარი ამბავი...
პრავადნიკის კუპესთან ვიღაც დაბალი, ნასვამი და ტატუირებიანი ბიჭი ჩხუბობდა...
უმალ წამოხტა მათე და გასაშველებლად გაიქცა...
მათეს ერთი უცნაური თვისება აქვს: დიდგორის ბრძოლას, რომ შეესწროს უკან არ დაიხევს იქაც შევარდება გასაშველებლად... მეც რათქმაუნდა უკან მივსდევ ხოლმე ეგეთ დროს...
თუმცა უნდა ვაღიარო ამაზე მხიარული ჩხუბი ცხოვრებაში არ გვინახავს...
წარმოიდგინეთ ნიკო გომელაურის ხმით და მახვილებით ეჩხუბებოდა ეს დაბალი ბიჭი პრავადნიკს, თან მთელი 15 წუთი ერთსა და იმავეს იმეორებდა:
თუ ხარ პრავადნიკი უნდა იყო პრავადნიკი...  ამას ისე ოსტატურად ამბობდა, თავიდან თავისუფლების თეატრში მეგონა თავი, თუმცა შემდგომ ძალიან მალე დასრულდა ყველაფერი და გულიც დამწყდა...
ბოლოს გადავწყვიტე გვერდითა ვაგონში გადავსულვიყავი მეგობრის მოსაძებნად და სწორედ ამ დროს ვიღაც დამეჯახა, თავიდან გავბრაზდი...  მერე უცებ დავინახე რომ ქუსლიანები ეცვა და მივხვდი ქალი იყო, ჩხუბი აღარ გამოდიოდა, ნელნელა სახისკენ ავუყევი და კინაღამ მადლობა გადავუხადე მე რომ დამაჯახა და არა სხვას :)
ტანწვრილი, ყელწვრილი, სევდიანი თვალებით და გრძელი სწორი თმებით, სწორედ ასეთი სილუეტი აღიმართა ჩემს წინ...
ვნახე რომ რაღაცის თქმას აპირებდა და მეც ყველანაირი პასუხის გასაცემად შევემზადე...
აი იმ დროს და იმ წუთას ნებუსმიერ კითხვას ველოდი თუმცა უცებ ისეთი რაღაც მკითხა გავქვავდი:
- სოკო სადაა?...
ნამდვილად შია თქო გავიფიქრე...
თან როგორ უნდა შიოდეს მეთქი, რომ უცხოს ეკითხება...
მერე ერთი კითხვა დამებადა:
ახალგაზრდა გოგოს, ღამის სამ საათზე, მატარებლის ვაგონში რატომ უნდა მოუნდეს სოკო?
ვერ გადამეწყვიტა რა მეპასუხა:
სოკო არ მაქვს თუ ვაფლს ხომ არ ინებებთ თქო?
ბოლოს ვიღაც უკნიდან მომავალმა ბიჭმა წამოდი არაა აქ სოკოო უთხრა და გაიყვანა...
გავაგრძელე მეგობრის ძებნა და უცებ ამდენ უცხოში ერთი ქალბატონი ამოვიცანი, რომელმაც ერთი თვის წინ მითხრა: ეკლესიამდე ვერასდროს მიხვალო...
თავიდან ისე განვიცადე ეს ნათქვამი სამი დღე მაცივარზე მეძინა, მერე ლექსი მივუძღვენი და დავმეგობრდით...
მატარებელში სხვა საინტერესო არაფერი მომხდარა. გარდა იმისა რომ ცოფურამ ერთი პოტენციური საცოლე ამოარჩია... მისთვის ჯერჯერობით ყველა ქალი პოტენციურია (დიდი ასოებით) ... რა ბედი ეწია მის ცოლ-ქმრულურთიერთობისწინასაფუძვლებისჩაყრას ოდნავ მოგვიანებით მოგიყვებით, უფრო ალბათ ცალკე თავს დავუთმობ...
ბათუმში დაპირებისამებრ დაგვხვდა ზაზა ბიძია და 7 საათიანი მგზავრობის შემდეგ როგორც იქნა ძილი მეღირსა...
დილით სანამ დაჯილდოება დაიწყებოდა ქალაქში ჩასვლა გადავწყვიტეთ...
ტრანსპორტი არსად ჩანდა... ფეხითაც ვერ ჩავიდოდით და სხვა რა დაგვრჩენოდა გარდა ლოდინისა.
პირველი ადამინიც სწორედ ამ ლოდინის დროს გავიცანი. სახელი სამწუხაროდ არ მახსოვს, თუმცა ამ გოგონამ სერიოზულად დამაფიქრა... უფრო სწორედ მისმა შეკითხვამ დამაფიქრა: რა ქვია შენ პროზასო? აი მანდ მივხვდი, რომ 10 დღის მანძილზე, ანუ მას მერე რაც ზაზა ბიძიამ დამირეკა ერთხელაც არ მიფიქრია იმაზე თუ რა დავარქვი ნოველას... გაგიკვირდებათ და მართლა არ მახსოვდა... ბევრი არასერიოზულად აღიქვავს ამ ნათქვამს, თუმცა რომ მიცნობდნენ ნამდვილად გაეცინებათ...
დაჯილდოების შემდეგ მე და მათე სასტუმროში ავედით, აი ცოფურა კი რესტორანში თავის ცოლ-ქმრული ურთიერთობის მოსაგვარებლად წავიდა... ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც მარტო წავიდა პოტენციური ცოლის გასაცნობად... რაც უფრო დიდი დრო გადიოდა, მით მეტად ვრწმუნდებოდით, რომ აი ეხლა შემოაღებს კარს, უხმოდ შევა საძინებელში, დაწვება და დაიძინებს... სწორედ ამ დროს ვიღაცამ კარები შემოანგრია... უცებ ისეთი რაღაც ვიხილეთ, რომ დღესაც გვიკვირს... პიდაღებული მივჩერებოდით ცოფურას და მის გვერდზე მდგარ მანდილოსანს, რომელიც აშკარად არ ჰგავდა შერჩეულ საცოლეს თუმცა ნამდვილად მანდილოსანი იყო!
ძლივს შემოვიდნენ ხელიხელგადახვეულები, ოთახის ცენტრში დადგნენ და წინდაუკან დაიწყეს ქანაობა: ეს გოგო დღეს ჩვენთან იძინებს ნომერში... - სიამაყით წარმოთქვა ცოფურამ... ამის გაგრძელება ოდნავ სევდიანად სრულდება, ამიტომ ჯობს აქ გავწყვიტო და მეორე დღეზე გადავიდე...
      მეორე დღე ცოფურამ pretty women-ით დაიწყო... კარი მიიხურა და ისევ ექს პოტენციური საცოლის სანახავად წავიდა...
      დანარჩენს მერე მოვყვები... ეხლა ლექციაზე ვარ და თან ნოუთბუქი მიჯდებ... :))

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები