უკვე პირველის ნახევარი იყო, როცა დედაჩემმა გამაღვიძა. არადა, მახსოვს გუშინ ვითხარი თერთმეტ საათზე გამაღვიძე მეთქი.
-რა არის დე? უკვე თერთმეტია?
- შენ მემგონი ისევ გძინავს, ეს უკვე მეხუთე ცდაა შენი გაღვიძების, უკვე პირველის ნახევარია, ადექი.
  ამ დროს, ალბათ, ძალიან სასაცილო სახე მქონდა. ყველაფერმა ერთად გამიელვა თავში. პირველ საათამდე პირი უნდა დამებანა, ჰიგიენაზე მეზრუნა, ჩამეცვა, უკეთეს შემთხვევაში მეჭამა და სამსახურში უნდა მივსულიყავი. იქ ანანე მელოდებოდა. ყველაფერი მოვასწარი (ჭამის გარდა), მივედი სამსახურში და ანანეს პირიქით ველოდე რამდენიმე წუთს. როგორც იქნა გვეშველა, მან მოაგვარა თავისი საქმეები და მალევე გათავისუფლდა. უკვე ორს ათი წუთი აკლდა, როცა “დინამოსთან” მივედით, ბილეთები ვიყიდეთ და ტრიბუნისაკენ გავემართეთ, საქართველოსა და ამერიკის სარაგბო ბრძოლის სანახავად.
  ბრძოლა შედგა. იყო კარგი თამაში, იყო ცუდიც. კარგი ქომაგობა თეთრების მხრიდან. იყო ბევრი სიმღერა, ლელო ლელო, საქართველოს ძახილი და ეს განუყრელი გაუმარ...…ჯოს.ჯოს.ჯოს. რაც მთავარია, იყო ბოლო წუთზე დადებული გადამწყვეტი ლელო და მისი გარდასხავა- 19-17. ამის შემდეგ არაფერი დამინახავს, არა, გონება არ დამიკარგავს, უბრალოდ სიხარულისაგან გადარეულ ხალხში მოვყევი (მეც ზუსტად ასე ვიყავი) და ვერაფერი დავინახე. სამაგიეროდ, კარგად მახსოვს როგორ ჩამავლო ამირანმა ხელი ქეჩოში და მთელი ძალით მიყვირა “მე მჯეროდა ბიჭო, ბოლომდე მჯეროდა”, მეც ისეთი ხმით ვუპასუხე გენაცვალე მეთქი, რომ ქვემოდან პოლიციელმა ამომხედა და გულიანად გაიცინა.
  არ ვიცი როგორ უნდა აღწერო ის, რაც იქ ხდებოდა. პირადად მე, ისეთი გახარებული ვიყავი, რომ იმწუთას პუტინსაც კი ჩავეხუტებოდი. პუტინი იქით იყოს და ქომაგებიდან მემგონი ყველას გადავეხვიე. ამას სიტყვებით ვერ ახსნი, ეს უნდა შეიგრძნო. ჯერ მთელი თამაშის განმავლობაში შენც უნდა იმღერო ხმის დაკარგვამდე, მერე საკუთარი თვალით უნდა ნახო ნანატრი ლელო, შენც უნდა აღრიალდე გარდასახვის გატანისას, უნდა დაგახტეს თავზე 10 კაცი (მინიმუმ), უნდა გიღრიალოს ამირანმა და რაც მთავარია, საქართველო უნდა გიყვარდეს პლიუს უსასრულობამდე. მხოლოდ ამის შემდეგ გაიგებ რას ნიშნავს ეს ემოცია. რას ნიშნავს, როცა პატარა საქართველო მსოფლიოს წამყვან ქვეყანას ალელოვებს, ამარცხებს და საკუთარ ძლიერებას უმტკიცებს. ეს ენით აღუწერელია, გულს უკავშირდება და ტირილამდე მიდის. ყველაზე სასიამოვნო კი ის არის, რომ ამ ყველაფრის შემდეგ, მიუხედავად უამრავი პრობლემისა, გეამაყება, რომ ქართველი ხარ. ხოდა მოდით გავიხაროთ, გავიმარჯვოთ, ვიამაყოთ ჩვენი ბიჭებითა და იმით, რომ უფალმა ქართველებად გაგვაჩინა.
პ.ს. ევროპული ხელი ქართულ ქომაგობასაც დაეტყო. “სუდია პიდარასტის” ნაცვლად ისმოდა შეძახილი: the referee is gay. თუმცა, მე მაინც “პიდარასტი” მირჩევნია, კარგად ჟღერს, ყვლამ იცის და მაინც მამაპაპურია.