შემომეხიე სულზე სხეულო,
წყეული მიწის იმედად გტოვებ.
აჰა გავშიშვლდი, ვიყავ ეული
და არ მგონია რომ სიმშვიდეს იქ მაინც ვპოვებ
ცარიელ ცაში,
რომ რიალებს მზე ასე მწვალად
და ანგელოზი განთიადზე სურვილებს წველის,
წველის ცვარ–ნამად,
ცის მანანად
და ობლის კვერად...
ვერა, სიმშვიდეს ვერც იქ ვპოვებ!
კვარივით ვიწვი უხორცო სული!
სულ არაფერი,
იმ მადლიდან ნამცეცის მეტი
ვერ მიპოვნია, ჰე უფალო,
შენ რომ მომმადლე ცარიელ ცაში
და დაჰკრეს ტაში ტარტაროზთა
ბუღში და კვამლში,
ცოდვების ალში...
და შემომაცვდა რა სხეული ეულმა სულმა
ვერ ვიპოვე სიმშვიდე სრული
და აჰა აქაც,
ჯოჯოხეთში, კვარივით ვიწვი.
ვიწვი და ვიცი,
კუპრში არა, არ უნდა ფიცი,
ჩემივე ფიქრში და ჩემივე ზრახვებში ვიწვი.

............................

ცოდვა ბევრი მაქვს
და არცერთი მათგან უბრალო,
ო მაპატიე,
საბრალო ვარ,
ცარიელი რომ მეგონა ზეცა უფალო..


2010 წ. 9 აგვისტო.
ბობნევი