ხანდახან პოეტურად ისე ვმაღლდები;
რომ, თითქოს ვეფერები სიტყვებს.
ასოებს ფურცლებზე ვალაგებ მუქად
და ვაფერადებ თავად შემოდგომას.

ხანდახან შავი ფერიც ისე ფერადია,
მერე ფურცლებიდან მოდის შემოდგომა,
მერე ზამთრის სუსხი...
                        და თეთრი დასასრული.

მერე წამები ცეკვავენ ახლიდან,
თვეები ახლიდან იწყებენ გამოსვლას,
სცენიდან იფანტება ახალი დღეები,
და მერე ისევ ახლიდან ვმაღლდები.

და მეც პოეტურად იმდენად ვმაღლდები;
რომ, თითქოს ვეფერები სიტყვებს.
ასოებს ფურცლებზე ვალაგებ მუქად,
და თვითონ ფერადდება ჩემი შემოდგომა.