ძუა გაწყვეტილი,
დაბნეული მარგალიტები...
ერთი აქროლება,
გაფანტული ხმელი ფოთლები...
მე, შენ, და ხის სკამი...
ჩვენი შემოდგომა...
...დღეს? მე, სკამი,
...არც, შენ,
და აღარც შემოდგომა...
ხვალ არა
არც ზეგ...
ასე უფრო,
შემდეგ სამი სეზონის
შემოდგომა, სკამი, მე და
იქნებ ჩემი ქრონიკული
გაზაფხულის საწყისიც...