სიცივეა დაშვებული ღრუბლებიდან  მიწამდე,
ცამ მთვარე ვერ გაიშიშვლა,გავს სხეულით მოვაჭრეს,
შხამგარეულ ჟანგბადისგან ახლა უნდა ვიცავდე
თავს,რადგანაც ხეებს სუნთქვა  ტოტებივით მოაჭრეს.
დღიდან დღემდე ვშენდები,ჯერ ვარ უთაღო ტაძარი,
ქვეყნის მტვერი ჩამეყრება,სანამ გადავხურავდე,
ჩემს კედლებზე შეყინული ჩრდილი  ვეღარ დავძარი
ადგილიდან და როგორღა მივალ გაზაფხულამდე.
წინ ათასი ვიღაც მოჩანს,უკან მრჩება არავინ,
თვალები კი იისფერით უკვე ვეღარ თვრებიან,
ისე მინდა ღმერთთან ახლოს გავიშალო კარავი,
რომ ყოველ წელს  ჩემს სულს მასში  გამოვაზამთრებინო.



                                                                      10.12.2010