როცა დავსუსტდი, სწორედ მაშინ დამიმარტოვე,
ცივად ადექი, დაუნდობლად და მიმატოვე…
სულის მწვერვალზე ამაღლებულმა, სული დამიწვი,
სულ არავისთვის არ დაგენანე, ისე გამიშვი.
ახლა შენს ირგვლივ დაიწყება ბილწ ქალთა ქროლვა
და მეძავები ყელს მოიღერენ, ქალწულებივით
უმალ დატოვებს შენს გონებას სიწმინდის დოგმა,
ცოდვის ფიქრები დაგიდგებიან მსახურებივით.

ჩვენს სახლში ისევ ორზე ვშლი სუფრას,
ჩვევაა შენი პატარა ცოლის
მიყვარდა, ღამით, შენს მკლავზე სუნთქვა,
ახლა ოცნებად შემომრჩი, შორი.
როგორ დააკლდი ცხოვრებას, ჩემო…
ირგვლივ მეფობენ ფერები მუქნი…
მაინც წინსვლას და სიცოცხლეს ვჩემობ,
უშენოდ ყოფნა შევძელი, თუკი
გაბრილ მუცელს რომ მიკოცნიდი,
მე გულის ძგერას გითვლიდი მკერდზე
შენ მჭირდებოდი, მე, სიცოცხლისთვის
დავცარიელდი, ვეღარ ვძლებ, გეძებ...
თავს რომ გაჩვენებ, არ ვნაღვლობ, თითქოს...
როგორ ამოგშლი გულიდან, ჩემო?!
სულზე წერიხარ, კვლავ ენატრებათ
ჩემს ტუჩებს შენი ტუჩების გემო.
თუკი, ოდესმე, მოსვლას გადაწყვეტ
და წაიკითხავ, ამ ციცქნა ბარათს.
ყველა სიტყვაზე, ცრემლის ნაკვალევს,
რომ წაიკითხავ, შეამჩნევ, ალბათ...
                    მიყვარხარ!!!