პოეტური მტვერი

წამი უსასრულო მონატრების.
სულის ფერადოვან ატრაქციონს
ეძებ! მიაბიჯებ მონმარტრიზე,
არ გსურს დროის სრბოლამ მტვრად გაქციოს.

ახლა პოეტი ვარ მარტოსული,
მზერა გაგქცევია იქნებ ცაში?
მზე შენს შესახვედრად გამოსულა,
აი ესეც მხატვრის პეიზაჟი.

ფუნჯი მოვიღერე ალმაცერად,
ფერი ჩამოვწურე ცისარტყელას,
მერე პოეტურად დაგაცქერდი,
გულზე გრძნობა შემოვისარტყელე.

ახლა მხატვარი ვარ მარტოსული,
შენ კი ქარში დგახარ თავშიშველი
და მზე-მონატრება ამოსულა,
ხოდა პოეტივით შევიშალე.

დავდგი ჩემი ლექსის პირამიდა,
ზედ მზე გამოვაბი საყელურით,
ახლა შენი გულის ფეთქვა მინდა,
მინდა ზეცის კარის სახელური,

ხოდა ცისარტყელას ხელი ვკიდე
სულის ფერადოვან ატრაქციონს,
ახლა შენი ცეცხლი მომეკიდა,
ხოდა ჯანდაბას და მტვრად მაქციოს.

და შენც პოეტივით შეიშალე...



                          კესანე
მოგიკრიფე ბაღებში უცისფრესი კესანე,
გულით დაგაქვს მზეები,საოცრად რომ თბილია,
ახლა ცივი ქარები ზეცას ღრუბლით ლესავენ,
ხოდა ვარსკვლავები კი მთვარის აკენკილია.

გაზაფხული აფეთქდა შენი ტუჩის ბაქანზე,
ჩემი ფიქრის მერცხლები გეხვევიან კესანე,
დროის მატარებელი მიდის ქაქან-ქაქანით
და ლამაზი თვალები ჩემს გაჭრილ გულს კემსავენ.

წამწამებზე ჰკიდია ნამის წმინდა წვეთები,
ჩემი ლურჯი ოცნებაც შენს წამწამზე ჰკიდია,
გიხილე და გრძნობებად გულში შემომეფეთე,
გულში შემომეფეთქე,ქარები კი მიდიან

სადღაც გალაქტიკის და შენი თვალის სიღრმეში,
სადაც ყვავის მზეები და ცისფერი კესანე,
დედამიწამ დარდები-მთვარე ამოიხვნეშა,
შენ მზეების ამბორი,ხოლო შენი კვნესა მე.

                                      დ.მ.11.12.2010წ.