შიმშილსა და ჩემს მოდგმას
ვეომები ნიადაგ,
ტრამალების მგელი ვარ,
გაწვრთნილ მარტოხელობით.
გადარჩენის ინსტიქტი
იმ საზღვრებსაც მიადგა,
საკუთარი თავისგან
თვითონ რომ არ ველოდი...
მარტო კაცი ჭამაშიც
ცოდოაო, - ამბობენ.
მე კი ამ სიმარტოვით
ავიშენე გოდოლი.
თავს გადაღმა მყეფარე
ქარიშხლები დავტოვე,
სულისშემშლელ ღრიალით
სულ ჩემსკენ რომ მორბოდნენ.
დღეს ვყავარ და ღამე მყავს,
ჰოდა, მარტოც არა ვარ,
ჩემსკენ ვინ რისთვის მოდის,
ვატყობ ფეხის ნაბიჯზე.
რა ხანია ავხსენი
სიმარტოვის ქარაგმა,
მთვარეს მაშინ შევყმუი,
როცა სავსე მაგიჟებს...
მგლურიაო ცხოვრება,
მკაცრი ეპითეტია.
უმადლოდეთ ჩემს ჯილაგს,
ცხოვრება რომ გასწავლეთ.
კაცს სიზმარში აწუხებს, მე კი
ცხადში მეტკინა,
მშვენიერი ირემის
გადმოყრილი ნაწლავი...
      21.12.10