მცირე პაუზის მიუხედავად,
მცირე ხმაური მოაწყდა სივრცეს,
ისე თლილია ჩემი თითები,
როგორც მუცელზე ფეხმძიმე ქალის -
მეუღლის ხელი...
რადგან იწყება,
ვარდის ეკლების დათვლა დროდადრო,
დამბაჩასავით ვისვრი ხანგრძლივი
გადატენიდან, პირველ ალიონს.
ჩემი თითები ისე თლილია,
ვით ხელოსანის (ვთქვათ მესაათის),
და ვიმეორებ ჩვეულ პარალელს,
საკუთარ თავთან მეტაფორულად.
მაკრო სამყაროს წევრი - ვირუსი,
არც მავნებელი, არც ინჟინერი,
ჩემი თითები ისე თლილია,
ჩემი თითები ისე თლილია...