(ბექა ახალაიას)



ჩვენს შორის ახლა მკვდარი სიჩუმე გდია,
მწვანე თვალებით ზომავთ მანძილის სიგრძეს.
- ქორწილიდანვე მოვიტაცებო მიას!
დაგიქადნიათ ნასვამს,გავიგე იმ დღეს.

დგას ჩოხიანი ეზოში და ცლის ურემს,
(აკვირვებს საწყალს ჩემი ფრანგული ფრაკი)
თითქოს მომხვდურებს იგერიებსო ფიწლით.
ჩემს თექურ ულაყს გაუმარჯვია თურმე,
საჯინიბოსთან, თქვენი მეგრული ჭაკი,
ტირის და წყენას რკინის ლაგამზე იყრის.

ნუღა იცრემლავთ მაგ თქვენ ოდიშურ თვალებს,
ქალი ყოველთვის, ყოველთვის ძლიერს რჩება.
ხვალ მე შევირთავ ლამაზს, თავადის ასულს,
და ნორმანდიის ზღვა და კლდეები ჩემი,
მისიც გახდება.

- ქორწილიდანვე მოვიტაცებო სატრფოს!
იმ დღეს გავიგე, ხმამაღლა გითქვამთ რადგან,
ფრთხილად იყავით ჭაბუკო თორემ, გრაფი
იმ ბებერ ალვის ძირში დაგახლით ნაგანს,
უსიტყვოდ!

            ავტორი  კოსტა მარტიაშვილი(უბრალოდ კოსტა,ჩემი ძმა)