უნაზესი თეთრი ქალწული
ციდან უმშვიდეს მწვერვალზე ჩამოაბიჯებს
და ზამთრის ქედებს გადმოხედავს ათრთოლებული.
მერე ფარფატით ჩამოივლის ტყიან ფერდობებს,
ყინულით შემკულ ნაკადულებს გადმოევლება
და სოფლისაკენ გამოჰყვება დათოვლილ ბილიკს.
დიდხანს ივლის ფიფქთა ცვენითა
და ქარების ქილიკით გართული.
შებინდებისას ტყის პირას შედგება, 
თეთრი ქულებით მორთული ნაძვის ხის ძირას შეისვენებს, -
ცოტა ხნით გაირინდება ფანტელების მშვიდ ჩურჩულში.
მერე დაფიფქულ თმებს შეისწორებს,
მთიდან მომავალ ნიავს ჩაჰკიდებს ხელს
და თოვლიანი წიფლნარების გამოვლის შემდეგ
ამ ჩვენს სუფრასთან ღამის თორმეტ საათზე მოვა.
ბუხარში მუხისა და წიფლის კუნძები იწვის,
ტყიდან მოტანილი ჭყორის ტოტებით
ნაკვერჩხლებს ასობით ნაპერწკალს აყრევინებენ, -
"ამდენი ვაჟი, ამდენი ხარი, ამდენი ღვინო,
ამდენი პური, ამდენი... ამდენი... ამდენი"... -
ბუხრის ყელიდან უამრავი ნაპერწკალი მიფრინავს ცაში...
სავსე სუფრაზე შუაში ჩანს ბასილის პური.
სუფრის კიდეზე,
საპატიო ადგილას მდგარი ღვინით სავსე დოქი,
რომელსაც ჭიქები და ფიალები თვალს უკრავენ,
მედიდურად გადაჰყურებს ცხვირაშვერილ ღორის თავს...
ყველა გახარებულია თეთრი ქალწულის მოსვლით,
ყველა მას ეფერება, ეალერსება,
ყველას მისი იმედი აქვს...
გარეთ კი ისევ თოვს,
ეზოში თეთრი ქალწულის ნაკვალევს
ფუძის ანგელოზი დაჰყურებს და კეთილად იღიმება...