მე, იმპერიის არწივის მსგავსად
მტლად ვეფინები ქვეყნიერებას,
მძიმე ფიქრები, ჩემ სულის სიღრმეს
კვლავაც ბობოქარ ქარიშხალს ჰბაძავს.
      ჩუმად სარკმელი იღება ზეცის,
      სადღაც ანგელოზთა გალობა მესმის,
        ჩუმად აინთო ყველა ოცნება,
        შენ ჩემო ფიქრო, აღსდექი ზეცით.
კარიბჭე ზეცის, როს გაიღება
უმალ ურდული ეყრება მიწის
და ცის კიდეზე მოიხაზება
ლაჟვარდი სულის, ნათელი სხივით.
ჩემი გრაალი, ჩემი აზრია, საუკუნიდან გადმომდინარი
      ყველა დროებამ სისხლით გამბანა
      და ზე აღმიძღვა კვლავ მომდინარი,
      ჩემი სამშობლო დღეს ეს მხარეა, საუკუნიდან გადმომდინარი.