ხარ მთისა წყარო ანკარა,
ხან ზღვის ტალღები მღელვარე,
ხან მზე ხარ მწველი,თაკარა,
შეგხედე,ამამღელვარე...
ხან გაზაფხულის წვიმა ხარ,
ხან საოცარი მაისი,
ხან სიყვარულის სიგიჟე
და მთვარის სიდარბაისლე.
შემოპარული ცისკარი
და ალიონის ნათება,
ხანაც სამოთხის ჭიშკრიდან
ვარსკვლავთა გამონათება.
ხან სილამაზის ქალღმერთი,
ხანაც სამოთხის ფერია,
სხვა ქალთა ხიბლი,სინაზე,
მაგ შენი ფეხთა მტვერია.
უცხოდ მორთული მცენარე,
ან იქნებ რტო ხარ ვაზისა,
ქვეყანას მოვდებ მშვენებას
მაგ მკერდის სილამაზისას,
ხან სიოს ნაზი სუნთქვა ხარ,
ხანაც სუნთქვა ხარ ქარიშხლის,
ხან ღრუბლის მზესთან ალერსი,
შენს ქებას ვერვინ დამიშლის...
და მე უცნობი პოეტი
ციდან მოგიკრეფ იელებს,
ყველას შენს ფერხთით მოვრეკავ
ვარსკვლავებს გადამთიელებს,
ყველას შენს თვალწინ შევკრებავ:-
პლანეტებსა და კომეტებს,
შენ თაყვანს გცემენ,მე შევთხზავ
ლექსად ამნაირ მომენტებს...
მთვარეს საყურედ დაგკიდებ
შენ ჩემო ვარსკვლავ-ხალებავ,
მაგ ლამაზ მკერდზე შეხების
სურვილი მომეძალება.
ლამაზ ტუჩებზე დაგემსხვრა
დღეს ჩემი ტრფობის ფიალა,
მომაჯადოვეს თვალებმა,
გრძნობებმა გამატიალეს.
მოდი გავიქცეთ სხვა მხარეს,
ვაჭენოთ მუზის რაშები,
მწვერვალზე შევხვდეთ რიჟრაჟებს,
გვეახლონ ღრუბლის პაჟები,
მზედ და დედოფლად გაკურთხებ,
ფერებით გაქცევ ფერიად,
ამქვეყნად შენზე ლამაზი
ვერ ვნახე,არაფერია,
არც ვეძებ,აღარც მოვძებნი,
მეყოფა შენი ნათება,
-მოძებნე!კარგად მოძებნე!
ვარსკვლავი მეკამათება...
ხარ უცნაური არსება,
ფიქრი ხარ ჩემი ფიქრისა,
ჩემს ფიქრში მუდამ არსებობ
და ფიქრის ქარი მიქრისა..
                      დმ.14.08.2008წ.