აკიაფდა თვალი მარჯნის,

ისმენ წყაროს ანცობებს.

ჰორიზონტის ყვავილნარში

ვარსკვლავები წაწლობენ.



მიწა მწირის ჯვალოსავით

თბილია და უბრალო.

შენ ხარ ჩემი სალოცავი,

იისგულა უფალო.



რა ჩონგური,რის გიტარა

/ხმა გაკმინდეს მერცხლებმა/,-

სიჩუმეა იმისთანა,

გალობისა შეგრცხვება.



სადღაც ცეცხლი მობრიალე,

ხმა სივრცეში გავიდა.

მთვარის ოქრო მოწკრიალებს

ღრუბლის თეთრი ღარიდან.



მიწა მწირის ჯვალოსავით

თბილია და უბრალო.

შენ ხარ ჩემი სალოცავი,

უკვდავების წყაროსავით

გეწაფები,უფალო.