"ქრისტიანს უნდა შეეძლოს
დაცემის შემდეგ წამოდგომა,
რადგან ამაშია ცხონება"

რა ვქნა უფალო, ვერ მოვედი შენს სიახლოვეს
და რაც დრო გადის ვემსგავსები ზღვაში დალექილს
ათწლეულობით... მეშვიდე დღეს, რომ აღუვლინეს
ტყუილუბრალოდ პარაკლისი. შემდეგ ქალებმა -

ორმოცი დღე ჩადრი ატარეს - და კოჭებამდე
შალის კაბას (ბალახით მორთულს) წეწავდა ქარი...
უფანჯრო სახლში ამინდები დღეებს ჭიმავდნენ
და კაკლის ტოტებს რაკარუკი გააქვთ დამშრალი -

არხის თავთან. წვიმამ რომ დაღრღნა ხის ორი დირე,
მხოლოდ სიღრმიდან აჭყიტებდა წენგო და წენგოს -
სუნი დგას... თითქოს თოვლი სიღრმიდან ვზიდე.
გადახსნილ კედლებს მოპნეული იანვრის გემო –

აქა-იქ თეთრად იღვენთება... მწველია, მწარე!
თვალის აცდენით ერთი მუჭა ცხვირთან მოვსრისე
და დამპალ ბოძზე დაკიდული ფერადი სარკე
(მეძახდა თითქოს) და ზეციდან იესო ქრისტე -

მანუგეშებდა.