შენი სიყმაწვილე ატმის ყვავილობას ჰგავს გაზაფხულზე,

ზაფხულში ტალღებს სიკეკლუცით მსურს შეგადარო,

შემოდგომისას ფერშეცვლილი შენი სილამაზე,

ზამთარში სპეტაკ და ფაფუკ თოვლს მინდა ვადარო.




შენი სიცოცხლით მარადჟამობს სხვისი სიცოცხლე

და არ არსებობს შენზე უფრო ნაზი არსება,

ჭაბუკი როცა მოვა გეტყვის:''ხელი მიბოძე''

მასვე დააბნევს შენი სახის მკვეთრი ნათება.




მე რომ შემეძლოს ისეთ რამეს შეგადარებდი,

რაც იქნებოდა იდუმალი, წყნარი, თავნება,

მაგრამ რა ვუყოთ, მეც ქალი ვარ, აჰა, დავნებდი

და დღეს მე წერით დავარღვიე იდუმალება.