გულს მირევს ბოლო დროს ამდენი წვიმა და უაზრო
სიცილი ნაძვების... მწყობრში, რომ ითვლიან რიჟრაჟზე
შეპარვით ნაბიჯებს. თავდახრით ცდილობენ მოასწრონ
თასმების მორგება ქოლგებში და ზეცის მირაჟი -

ასველებს იმ ქუჩას, რომელსაც აღარ აქვს ღირსება,
გვამივით ტროტუარს სენივით მოედო სიცივე
(მთელი დღე ჩამდგარი ნისლში) და პირობით გზატკეცილს
დანათის წვიმა და ყოველდღე ერთი და იგივეს -

ვადევნებ თვალყურს და მეზობლის ქათმები კენკავდნენ
კაკტუსებს, წვიმისგან სამკუთხა ნიშნით, რომ მოურთავთ
ფუღურომომპალი ხის კიბე და ბოლო კომლამდე
ისმოდა ყვავების ჭექა და უნიჭო მიმოხვრა -

ტანმაღალ ხეებზე... გალუმპულ ბუმბულებს ნეკნები
ვენახის კვალებად ეშლება - (სარწყავად, რომ ბორგავს)
და როგორც გაბზარულ კრამიტებს კიბო მოედება
სიყვითლეშერეული... ასე მახსენდება ოდა -

(ჩვენი სოფლის, ჩვენს ეზოში - ვიწრო ბილიკები ბზის)
კადრების მხედარი დროა და მიღვივებს ხუხულას
უცხო მყუდროებას... რომ წვეთს და ათენებს ხატის წინ
მეზობლის გოგონა (კოჭამდე კაბით ჩამუხლული) -

ისმოდა ლოცვა და  ბჭუტავდა სანთელი დილამდე
ნარცისის გუბეებს ირიბად უკრავდა საკინძეს -
გამძღარი ნაძვები ფეთქვით და ჭიშკარის მიჯნაზე
ღამეში -  ნაწვიმარ ტოტებზე ჭოტები აკივლდნენ.