 | ავტორი: N O D O
ჟანრი: პოეზია
14 იანვარი, 2011 |
რას ერჩი საკუთარ მეუღლეს,
სახლში რომ იღლება ლოდინით,
იმ სახლში, რომელიც არა გაქვს,
რადგანაც არა გყავს მეუღლე ჯერ კიდევ,
გაცვითეს ფიქრებმა ჩვეული მანძილი,
სინიორს მეძახი, არც მე მაქვს ხელები ფაფუკი,
არც შენს ქმარს ექნება (ჩემს ენას სიმწარე აკლია),
სიმართლე ის არის, იზრდები, აღარ ხარ პატარა,
გეზრდება ოცნებაც, თეთრ ცხენზე რა უნდა მეომარს,
ან შენ რა გინდოდა იმ შავი მეკობრის ხელებში,
ან მე რას ვერჩოდი საკუთარ ბედსა და ირონი -
ას კაცში არჩიე, მხდალი და ორასში უძლური,
მაგრამ შენ იჯერებ, ზღაპრების უაზრო შინაარსს,
მოდიხარ კარავში, რომელიც სავსეა სითბოთი ერთჯერად,
რომელშიც მე და შენ არა გვაქვს არცერთი საწოლი,
რომელსაც არა აქვს, არც კარი, ფანჯარაც (რა უნდა კარავში),
გიხდება, რომ ქალის სუნი გდის, არომატს
არ ირჩევ, მილედის მსგავსად ან მდიდრების
და ასე იზიდავ, ყველაფერს რაც ჩემში დაბადე...
და ასე თენდება ის ღამე, რომელიც მაჩუქე.
მიდახარ და უკან ბრუნდები, მიყურებ მძინარეს.
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
16. აი, ამ გოგოზე როგორ უნდა დაიწეროს და იწერება:
ოთახი, როგორც შავი ყუთი,
კედლები, სიჩუმე - ორაკული...
მე ჩემს სულს სხეულით მივეყუდე
და ცხადი სიკვდილის რიკულიდან
შენი სიცოცხლისკენ გავიწიე.
მარი, ამაყოლე ეგ თითები,
როგორც სუროს ტოტი, ლავიწიდან -
თვალის ფანჯრებისკენ. გათოვდება,
ან იქნებ ქარი ამოვარდეს -
ასეთ ღამეებში როგორც იცის,
ცხოვრება - მარტივი ამულეტი -
გაშლილი ხელივით მომეცარა.
შენ, ჩემთვის, მარიკა, უდაბნოში
წყლის ერთი წვეთი ხარ, ოკეანე,
რომელშიც მიწიდან გადავეშვი.
ძველი ტკივილები მომკივიან.
როგორც ქირომანტის დღიურები,
დღეები ისე გადავშალე,
ძარღვებში სისხლი ამიდუღდა.
ახლა თუ არ მოხვალ, დანაშაულს
ჩავიდენ და ალბათ ჩემი უჯრა
დაიტევს ამ ლექსებს. გიყურებდი
ისე, რომ თვალები ჩამილურჯდა
და გულში ნეკნი გავიყარე.
შენ, მარი, მარიკა, უდაბნოში
წყლის ერთი წვეთი ხარ, სამუდამო
მწყურვალის. მზე გზიდან გადაეშვა
და ვტოვებ მირაჟებს. სამუმია.
ეგაა, ამ ლექსით:
”შენს სიყვარულში მე მოვკალი ყველა მოცილე
და მათ მოწამის სახელები ჩამოვურიგე..” აი, ამ გოგოზე როგორ უნდა დაიწეროს და იწერება:
ოთახი, როგორც შავი ყუთი,
კედლები, სიჩუმე - ორაკული...
მე ჩემს სულს სხეულით მივეყუდე
და ცხადი სიკვდილის რიკულიდან
შენი სიცოცხლისკენ გავიწიე.
მარი, ამაყოლე ეგ თითები,
როგორც სუროს ტოტი, ლავიწიდან -
თვალის ფანჯრებისკენ. გათოვდება,
ან იქნებ ქარი ამოვარდეს -
ასეთ ღამეებში როგორც იცის,
ცხოვრება - მარტივი ამულეტი -
გაშლილი ხელივით მომეცარა.
შენ, ჩემთვის, მარიკა, უდაბნოში
წყლის ერთი წვეთი ხარ, ოკეანე,
რომელშიც მიწიდან გადავეშვი.
ძველი ტკივილები მომკივიან.
როგორც ქირომანტის დღიურები,
დღეები ისე გადავშალე,
ძარღვებში სისხლი ამიდუღდა.
ახლა თუ არ მოხვალ, დანაშაულს
ჩავიდენ და ალბათ ჩემი უჯრა
დაიტევს ამ ლექსებს. გიყურებდი
ისე, რომ თვალები ჩამილურჯდა
და გულში ნეკნი გავიყარე.
შენ, მარი, მარიკა, უდაბნოში
წყლის ერთი წვეთი ხარ, სამუდამო
მწყურვალის. მზე გზიდან გადაეშვა
და ვტოვებ მირაჟებს. სამუმია.
ეგაა, ამ ლექსით:
”შენს სიყვარულში მე მოვკალი ყველა მოცილე
და მათ მოწამის სახელები ჩამოვურიგე..”
15. არ მომეწონა არ მომეწონა
13. არ ვარგა თუმცა თვისება ჩაერთო ლექსებით პაექრობაში ძალიან კარგია არ ვარგა თუმცა თვისება ჩაერთო ლექსებით პაექრობაში ძალიან კარგია
11. არ ვიცი...
მარის ლექსი ძალიან მომეწონა და საპასუხოდ ეს ნაწერი ვერ... :(
არ ვიცი...
მარის ლექსი ძალიან მომეწონა და საპასუხოდ ეს ნაწერი ვერ... :(
7. ადამიანური და საამოა.5 ადამიანური და საამოა.5
6. ვერა ვერა ვერ
ვერა ვერა ვერ
3. კარგი ფრაზა გამოურჩევია მარის.
ღირსეული მიძრვნაა.
მე მასში მარიენს ვხედავ. კარგი ფრაზა გამოურჩევია მარის.
ღირსეული მიძრვნაა.
მე მასში მარიენს ვხედავ.
2. კარგი ფრაზა გამოურჩევია მარის.
ღირსეული მიძრვნაა.
მე მასში მარიენს ვხედავ. კარგი ფრაზა გამოურჩევია მარის.
ღირსეული მიძრვნაა.
მე მასში მარიენს ვხედავ.
1. :) უი..
"გიხდება, რომ ქალის სუნი გდის, არომატს
არ ირჩევ, მილედის მსგავსად ან მდიდრების"
:) უი..
"გიხდება, რომ ქალის სუნი გდის, არომატს
არ ირჩევ, მილედის მსგავსად ან მდიდრების"
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|
