- გრძნობ რამეს?
- რა არის გრძნობა?
- გრძნობა? ეს არის სიხარული, მწუხარება, ისე, ყველაზე მძაფრი გრძნობა სიყვარულია.
- სიყვარული რა არის?
- სიყვარული, ეს დიდი ბედნიერებაა, უდიდესი სიხარული.
- ყოველთვის?
- არა, რა თქმა უნდა. ზოგჯერ დიდი უბედურებაც მოაქვს, უდიდესი მწუხარება.
- სიხარული, მწუხარება, ეს ხომ გრძნობაა?!
- გრძნობაა, გრძნობა, თანაც როგორი გრძნობა, ეს... ეს არის... ეს მთელი პოეზიაა.
- პოეზია? ვიცი პოეზია, „ტანო ტატანო”...
- არა, არა, მარტო პოეზია არა...
- აბა პროზაც? პროზაც ვიცი...
- ეგეც, რა თქმა უნდა, მაგრამ ეს უფრო მეტია...
- მეტია რაზე?
- ყველაფერზე, ცაზე, მიწაზე, სიტყვაზე, ადამიანზე... ეს... ეს მთელი სამყაროა, რომელიც გულში არ ეტევა.
- სწორია, სამყარო დიდია და გულში არ ჩაეტევა.
- ზოგჯერ ეტევა კიდეც.
- როგორ, ეს პარადოქსია!
- დიახ, დიახ, სიყვარული სწორედ რომ პარადოქსია.
- ვერ გავიგე...
- ასეა ვერც ჩვენ ვიგებთ, ვიტანჯებით, ვეძებთ. ხან ვპოულობათ, ხან ვერა.
- რას?
- ჭეშმარიტებას.
- ესეიგი სიყვარული ჭეშმარიტებაა?
- ჭეშმარიტებაა, ჭეშმარიტება და ვინც ამ ჭეშმარიტებას ბოლომდე შეიგნებს, იძულებულია ეს მძიმე ტვირთი მთელი თავისი ცხოვრების განმავლობაში ზურგით ატაროს.
- ტვირთის აწევა მეც შემიძლია.
- კი... შეგიძლია... ბევრს შეუძლია, მაგრამ ზოგი ამ ტვირთს ვერ უძლებს, ზოგი კი პირიქით, სწორედ ამ ტვირთის მეშვეობით დაფრინავს.
- დაფრინავს? რიგორ?!
- არ ვიცი... დაფრინავს სიყვარულის ფრთებზე და უხარია, რომ ამ გრძნობით იტანჯება, ზოგი კი მათ ქვემოდან შეჰყურებს და წუხს, რომ ეს ტანჯვა არ განუცდია.
- ისევ პარადოქსი...
- პარადოქსია ცხოვრებაც და სიყვარულიც. თუ უსაზღვროდ გიყვარს, თუ გიხარია მისთვის ცხოვრება, მაშინ ტანჯვაც კი ტკბილია, გული რომ ამოიღო და მას აჩუქო არ გენანება.
- ესეიგი, მე რომ ჩემი სქემიდან ტრანზისტორი ამოვიღო და მას ვაჩუქო შემიყვარებს?
- ვის?!
- ისე სიტყვაზე.
- არა, ეს თავისთავად უნდა მოხდეს, ჯერ შენთვითონ უნდა იგრძნო.
- თავისთავად?.. მე თვითონ უნდა ვიგრძნო?.. გასაგებია!.. მივხვდი!.. თავისთავად აკუმულატორი მიჯდება და მე ამაზე ინფორმაცია მაქვს, ეს სიყვარულია?
- ეგ სიბერეა, მაგრამ ჩვენგან განსხვავებით შენ ენერგიის აღდგენა შეგიძლია.
- ენერგიის აღდგენა კი შემიძლია, მაგრამ სიყვარული რა არის ვერ გავიგე.
- ეგეც პარადოქსია, არა?
- წეღან რომ მკითხე, ვგრძნობ, თუ არ...
- მერე?
- ვგრძნობ, რომ რაღაც მაკლია.
- მართლა გრძნობ?!
- არ ვიცი!.. ახლა რა ვქნა, როგორ გავერკვე ამ ყველაფერში?!
- ვერაფერს გეტყვი... სანამ შენ თვითონ ამას არ იგრძნობ, მანამდე სიყვარულს ვერაფერს გაუგებ, ამ შემთხვევაში მე ვერაფრით დაგეხმარები, მაპატიე, სიყვარულის ჩიპი ვერანაირად ვერ გავაკეთე...
- გაპატიო?!. ვერ დამეხმარები?!. მაშინ რატომ ჩამიდგი აზროვნების ჩიპი?!. ან საერთოდ, რატომ ამაწყვე?!. რატომ?!.