ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

ბუნდოვანი ხმები ესმის, ვიღაც ყვირის... თითით ჩახმახს გრძნობს... შუბლი სველი აქვს. ხელი ბუნდოვანი არსების შუბლზე მიუბჯენია რომელიც, რატომღაც მხოლოდ წელამდე წვდება. თავში ფიქრები ირევა... არა ეს თვითონ არ არის, ეს მხეცია მის სხეულში... ცდილობს წინააღმდეგობა გაუწიოს... გონებას იკრებს... ბუნდოვანი გამოსახულება იწმინდება. 60-65 წლის ქალი დაჩოქილა მის წინ და ცრემლიანი თვალებით შეჰყურებს მის შუბლზე მიბჯენილ იარაღს.
  - არ ესროლო ბიჭო! დედაა ბოლობოლო და დამალავდა შვილს აბა რა...
  უნდა ნათქვამს დაემორჩილოს... მთელი გულით უნდა... ცდილობს...
  - იმ შვილმა ძმაკაცი ერთი ''დოზისთვის'' ჩამაკლა ხელში!!! - გმინვასავით აღმოხდა.
  არა ეს თვითონ არ არის... ისევ ის მხეცი ძლევს... თითი მძიმდება სასხლეტზე... გრძნობს მალე დანებდება... ფიქრობს... ხელჩასაჭიდს ეძებს რომ ეს მხეცი ჩაკლას ასე რომ დაიმონა... მოგონება ამოტივტივდა...
  თოთო ბარტყი გდია 10 წლის ბიჭის ფეხებთან.
  - ნოდარ ნახე რა ცოდოა.
  - გაანებე თავი, დაგვაგვიანდება და მასწავლებელი დაგვსჯის.
  - ცოდოა ბუდე უნდა ვაპოვნინო.
  - რაც გინდა ის ქენი! მე წავედი.
  10 წლის ბიჭი ბუდეს დაეძებს. ბარტყს უფრთხილდება რომ არ დააზიანოს...
  - მომეცი ბიჭო იარაღი! არ გინდა გეხვეწები.
  ისევ ბუნდოვანი ხმები... სიმსუბუქეს გრძნობს... სასხლეტზე თითი უფრო მძიმდება... აცრემლილი ქალი ხედავს როგორ სცილდება იარაღის ლულა... გავარდა ტყვია, სისხლმა შეღება ქალის სახე.
  - დათო ეს რა გააკეთე!
  ძმაკაცი ტირილით დაეშვა მუხლებზე და მკვდარი მეგობრის დამახინჯებული თავი ხელებში მოიქცია.