მიწად დაყრილი ოქრო და ვერცხლი
კვნესა გოდება მე აღარ მესმის
მწარედ დასტირის კაცთამოდგმას დღეს
დედა შვილმკვდარი ხალხთა ბედისთვის
განრიდებიან მცველნი საფლავსა
არსად არისმის კაცთა ჭაჭანი
მარტო მზის სხივი დაყუდებულა
და ჩამოსტირის საწყალს თავყბანი
რათ განერიდნენ ამა სოფლელნი ამ წმინდა საფლავს
როცა სუყველამ ცრემლით მიწას, რომ მიაბარა
რათ დაივიწყეს, როცა ცოცხალს მეფედ ნათლავდნენ
ნუთუ მეფენიც დავიწყებას მიეცემიან
დრომ იუარა, რომ დროებით ეცათტაყვანი
მის სიდიადეს ალამაზებს და თვალწარმტაცს ხდის დრო საოცარი
დრომ აღაზევა მწვერვალამდე ვნებით აღვსილი
და დრომვე დასცა ისტორია ეს დიდზე დიდი.