თოვს, ცივა და ეს ქუჩა მთხოვს
თოვაში ყოფნას და სიარულს ასე...
და ყოველ ფიქრს საკუთარ თავში
თოვლივით ვადნები, სიტყვებით ვავსებ.

ჩნდება ლექსი და ქალივით მიზიდავს.
სათქმელი ქარს მიაქვს, სხეულიც მისი აქვს.
სწყდება და მოფრინავს ვით ხიდან ფოთოლი,
არ ვიცი საიდან, არ ვიცი როგორი.

ცვივა და იდება სტრიქონი სტრიქონზე,
ნაბიჯის სისწრაფით ალესილ ლითონზე
იყოფა, სცილდება ერთმანეთს მარცვლები,
ასე თუ ვიარე, ქალაქსაც გავცდები...