ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ლევან ქერდიყოშვილი
ჟანრი: პოეზია
24 იანვარი, 2011


აბდაუბდა ლექსი

მომდის აბდაუბდები

და მეაბდაუბდება,

უმეცრება მედება

ტვინზე აბლაბუდებად.



უთქმელოდის ლოდების

არ მსურს გულზე დადება,

მებედება ბოდვების

ლექსებად დაბადება.



არეული გრძნობების

დამდის კორიანტელი,

ვყვირი და საყვირალი

მრჩება ორი ამდენი.



დაობებულ ფრაზებით

ჩემს თავს ომსაც ვუცხადებ,

დაობლებულ ბავშვივით

სულში თალხს და მწუხრსა ვდებ.



დარდებს გულზე დავიბნევ

ბოღმის კვამლის ხრჩოლებით,

უთქმელობას ყვირლით

ყველგან შევებრძოლები!



და სიშლეგე გონების

ვერ შეიძლებს დანდობას,

ნებით შემომადნება

შლეგი ახალგაზრდობა.



თუ გავჩუმდი, დავბრძენდი

სიბერის წლებს მოვები-

შემომრჩება სათრევად

გასაფრენი დროები.



ჰოდა მდორე მდინარის

(ცხოვრების) მყუდროება

მაბედვინებს ბოდვებით

ვაჭენო დრო (რო ება).



და ვაჩვენო ბობოქარ

სიშლეგეთა მორევში

როგორ ვისვრი ბადეს და

ნადავლს რომ ზედ მოლზე ვშლი.



თევზები კი ლექსებად

როგორ იბადებიან-

სულ ადვილი რამეა

(ძნელი გასაგებია).



ტანზე მეღიტინება

გრძნობა როგორც ობობა-

ფიქრთა აბლაბუდაში

მკლავს უჩუმრად მყოფობა.



ჰოდა ვბოდავ! გავბედე!

(და დუმს მიეთმოეთი)

........

ვარ აბურდულ ფიქრების

აბდაუბდა პოეტი!







მომდის აბდაუბდები

და მეაბდაუბდება,

უმეცრება მედება

ტვინზე აბლაბუდებად.



უთქმელოდის ლოდების

არ მსურს გულზე დადება,

მებედება ბოდვების

ლექსებად დაბადება.



არეული გრძნობების

დამდის კორიანტელი,

ვყვირი და საყვირალი

მრჩება ორი ამდენი.



დაობებულ ფრაზებით

ჩემს თავს ომსაც ვუცხადებ,

დაობლებულ ბავშვივით

სულში თალხს და მწუხრსა ვდებ.



დარდებს გულზე დავიბნევ

ბოღმის კვამლის ხრჩოლებით,

უთქმელობას ყვირლით

ყველგან შევებრძოლები!



და სიშლეგე გონების

ვერ შეიძლებს დანდობას,

ნებით შემომადნება

შლეგი ახალგაზრდობა.



თუ გავჩუმდი, დავბრძენდი

სიბერის წლებს მოვები-

შემომრჩება სათრევად

გასაფრენი დროები.



ჰოდა მდორე მდინარის

(ცხოვრების) მყუდროება

მაბედვინებს ბოდვებით

ვაჭენო დრო (რო ება).



და ვაჩვენო ბობოქარ

სიშლეგეთა მორევში

როგორ ვისვრი ბადეს და

ნადავლს რომ ზედ მოლზე ვშლი.



თევზები კი ლექსებად

როგორ იბადებიან-

სულ ადვილი რამეა

(ძნელი გასაგებია).



ტანზე მეღიტინება

გრძნობა როგორც ობობა-

ფიქრთა აბლაბუდაში

მკლავს უჩუმრად მყოფობა.



ჰოდა ვბოდავ! გავბედე!

(და დუმს მიეთმოეთი)

........

ვარ აბურდულ ფიქრების

აბდაუბდა პოეტი!







15 იანვარი. ბობნევი, ღამე.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები