დაიგვიანა ქალშავამ,
ვით ფრთაფარფატა თოლიამ.
ლოდინმა ამშალ-დამშალა,
სურვილმაც ამიყოლია.
ქუჩაში მისმა დანახვამ
გულ ამიჩქარა მგონია.
ნეტაი კიდევ მანახა,
კეთილი გული ჰქონია.
აყვავებულა მთა-ბარი,
მალ-მალ გადიან დრონია.
მისი სიკეთის ამბავი
სხვებისგან გამიგონია.
ჩამაიარა ქალშავამ,
მთლად ამირია გონია.
მისი სავალი გზა-შარა
ჩემი ბილიკი მგონია.