,,  ,,ჰალილუია,ჰალილუიაა“- სევდიანად ღიღინებს მობილური,უკვე კანის მერამდენე ფენა ავიძვრე ტუჩიდან და უკვე მერამდენე ღამე გავცრიცე....ვიცი დე,ამ ღამეებს ერთად ვტეხთ,ჯერ ცალ-ცალკე და ცრემლებით,მარა დამიჯერე,ამ ერთხელაც მენდე,რო მალე ერთად შევუტევთ შებინდებას. ალბათ ისევ იტირებ,ოღონდ ბედნიერების ცრემლებით,მე კიდე ჩაგიკოცნი მაგ ჩაშავებულ თვალებს და ბოლო ცრემლსაც ამოგიშრობ. ოღონდაც ,ისევ მანახა შენი თავი,მეგრძნო შენი სუნი და შენი ხელი,ჩემს შუბლზე და გეფიცები,დე, აღარასოდეს,აღარასოდეს არ მოგშორდებოდი.მითუმეტეს , აღარ დავბრუნდებოდი აქ. რო არ მსაყვედურობ,ამით უფრო მიწეწავ სულს,მინდა მლანძღო,მეჩხუბო,მიყვირო,რო თავი ოდნავ მაინც ვიგრძნო დაჩაგრულად,ასე უფრო ადვილია დანაშაულის გრძნობის ატანა.
რაში გაინტერესებს როგორ ვარ აქ? რად გინდა აღგიწერო? რო გამოვალ ,  არ მინდა დანაოჭებული და გათეთრებული გნახო .იცოდე, ყველა შენი უწვრილესი ნაოჭიც კი,დანის დასმა იქნება ჩემს გულზე. შენი თავი რო არასდროს გეცოდება ვიცი,ხოდა ,მე შემიცოდე და არ იფიქრო როგორ ვარ აქ. ისე,მინდა გითხრა,რომ არც ისე ცუდად. სიგარეტის კვამლი ჯერ ვერ ამოვიტუმბე ფილტვებიდან,მარა ვცდილობ. აქ ჩვენი ბიბლიოთეკაც გვაქვს,ვკითხულობ წიგნებს ,უკვე დავუამხანაგდი კიდეც. (ნაწერს არ ემჩნევა? )
მომწერე შენი ამბები,ჯანმრთელობა როგორ გაქვს? მკითხულობს ვინმე? ვისაც გავახსენდებით,ყველას პატიება თხოვე ჩემი სახელით,ვისაც არა,არც შენ შეეხსენო. რაც ნაღდად ვისწავლე ეგაა,შენს (დედის) გარდა არავინ გვყავს არც თანამდგომი,არც მპატიებელი,არც ერთგული და არც მოყვარული. შენი სუნთქვის ჭირიმე, დე, აპატიე შენი რძის შხამად მიმღებ შვილს,აპატიე და იქნებ თავსაც აპატიოს.
მთელი არსებით ვგრძნობ ,რომ შენ ხარ ჩემი ნამყო,აწმყო და მომავალიც. უსაზღვროებამდე მიყვარხარ, ჩემო დე...შენი სითბო არ მშორდება წამით. ისე მინდა გადავიხსნა კანი და შით, სულში ჩაგიძვრინო,სადღაც ძვლებს მიღმა...არ ვიცი,სად ნახულობ ამ სიტყვებს,რომლებითაც მამხნევებ ,,ყოველ დროს,ყოველთვის,ყოველგან!“...
მახსოვს,პატარა რომ ვიყავი,შენგან ტონის ამაღლებაც მწყინდა და გაბრაზებული ოთახში ვიკეტებოდი,მარა მარტო არ შემეძლო და კარადაში ვძვრებოდი.რამდენიმე წუთში შენს ხალათს მოვძებნიდი,ვკოცნიდი და ღრმად,ღრმაად შევისუნთქავდი მასზე შერჩენილ შენს სურნელს...პატარა,უაზროდ ამაყი ბავშვი... ხალათს ვიხუტებდი,როცა გვერდითა ოთახში ნამდვილი მყავდი,მთელი შენი უსაზღვროებით...ეჰ... ალბათ, ყოველ წუთს დაჩოქილი ბოდიშს უნდა გიხდიდეთ შვილები დედებს,ყველაზე უმწიკვლოებიც კი. ჩვენი ამქვეყნად მოსვლაც ,ხომ თქვენი იმქვეყნად წასვლის საფრთხეა მუდამ. ცალი ფეხით იქით მყოფნი ,მეორეთი ჩვენ გვმატებთ ამ,ისედაც თქვენი ცოდვით სავსე ცხოვრებას.
ჩემო დე, ვიცი , იმდენი გაწვალე,იმდენჯერ გიხეთქე შენი გულის სარქველები,იმდენჯერ გაგიწვიმე თვალები,რომ აწი ყველა დილა ბოდიშებით უნდა დავიწყო,ოღონდ მალე მოვიდეს ეს ,,აწი“... იცი,დე, მე აღარასოდეს,აღარასოდეს...“

ზედმეტი მონდომებისაგან გაბმულად აზუზუნებული კარის ზამბარა და შუახნის მკვრივი ქალი,მოკრძალებული თვალები,თბილი ღიმილი,გაპობილი ბაგე და წარმოსათქმელად გამზადებული ბგერა...იყინება,ითრგუნება მკაცრი ბარიტონის მიერ.
შეჭმუხნული წარბები,აწეწილი თმა და მარცხენა კალმიანი ხელი,ერთად წამონთებული ბრაზით:
- შე ქალო,რამდენჯერ გითხარი,ნუ შემოდიხარ ჩემს ოთახში-მეთქი...ვაა,ჩემი ეს ვინაა.

ჩამორეცხილი ღიმილი,აწიოკებული თვალის გუგები,ბუსუსებდაყრილი ხელები,სადღაც ქვემოდან ყრუდ წამოსული,თბილ-მონანიე ხმა:
-ბოდიში ,ვახო.  ვიფიქრე მოგ...
-აუ ,არ მაინტერესებს რა, ,,იმენა“ შემჭამე! არ მინდა არაფერი! გითხარი ,საკონკურსოდ ვწერ,შეუშვი შენს ცალ ტვინში !
-დე...
-,,ვსო“  ეხლა,შემეშვი!

კვლავ აზუზუნებული ზამბარა,ფრთხილი ნაბიჯები,შებერებული ქალი,ცარიელი თვალები და  სხეულით გატანილი სული.

არაა ადვილი ცნობილი მწერლის დედობა...
ვახო დედაზე წერს ბოლო მოთხრობას...
ვახოს დედა გარდაიცვალა,რამდენიმე წელიწადში დაკრძალვაც იქნება...
ალბათ,მარტო დედები კვდებიან სიცოცხლეში რამდენჯერმე