მთელი დღე თრთოდი,ადგილს ვერ პოულობდი.მერამდენედ შეავლე თვალი საკუთარ თავს სარკეში.ელი შეხვედრას.
სოსანისფერი პერანგი? ჰო,ჩემი საყვარელი ფერია.შენს ჭაღარას უხდება.აი,ჩემი მოქსოვილი ჯემპრე-თილისმასავით დავაყოლე თეთრი ზოლი მაჯაზე."შენი ცხოვრების გზასავით სუფთა"-სევდამ გაგიელვა თვალებში, როცა ეს გითხარი.
  ფეხს ითრევ-თუმცა ეს შენ ჩვევაა,თითქოს იხანგრძლივებ მონატრებას.იგვიანებ.
  აჩქარდი...
-აღარ გელოდი,მეგონა დამივიწყე,
-ვერ.. ვერასოდეს..
-გახსოვს,ბოლოს რომ გნახე? რამდენჯერ დაიჭირე ჩემი მზერა,გიმახსოვრებდი,ვიცოდი მივდიოდი,რამდენი რამ დამრჩა სათქმელი.არ მკითხე-რატომ მოვედი...."მოთმინებით ველოდები გათენებას,მინდა,გინდა მნახო!ნუ მაბრალებ კარგო ვნებას,მენატრები-რატომ გიკვირს? შენ მასწავლე გაოცება,ემალები" შენ-ს"  "მე"-ს და ყველაფერი ზღვამ წაიღო-ზღვამ ალოკა ,ნაფეხური აღარ მრჩება გულში...გითხარი და არ მისმინე...
ხომ გითხარი,"მოვა დრო-შენ მოხვალ ჩემთან "-მეთქი,გეგონა გულდაწყვეტილი ქალის დაქანება იყო?
ცრემლი შეიმშრალე და ისე წადი,
ტიტები და იასამანი..თურმე გცოდნია,რომ მიყვარდა.
მივეჩვიე აქ სიცივეს...ამ სიჩუმეს...წადი,
ვეღარ უძლებ ვხედავ, სურათიდან მე რომ გიმზერ..
წადი,მხოლოდ ეს ბალახი მომაცილე,როსღა მოხვალ,ჩამომწვდება ფესვი გულში,ვერ დავუთმობ ადგილს ,შენ ხარ მასში

მოხვალ....