ვისკივით ჩადგა ჩემს თვალებში მთვარის ცრემლები,
ვზივარ და ველი იმას, რაც მე ახლა არ მინდა...
შენ ის იკმარე სინანულად, რომ ბედს ვნებდები
და სულს დატოვებს ყოვლადწმინდა ღია კარიდან.

დღეს მომავალმა წარსული, რომ არ მომაგონოს
გადავუმტვრიე სინდისს ყველა საყრდენი მალა.
ლიანდაგივით ჩავუვარდი ფეხქვეშ ვაგონებს,
რომ ზუსტად მეგრძნო, მაშინ რასაც შენ გრძნობდი ანნა.

ტყუილი მაინც შეგძლებოდა იქნებ გეცრუა,
მოულბებოდა რკინის გული ალბათ კარენინს.
ვნების მორევში ასე შორს და ღრმად თუ შეცურავ,
მერე ხალხისგან გამართლებას არ და ნუ ელი.

მე, შენი მესმის ახლა უფრო ვიდრე ოდესმე,
როგორ უჭირდა სულს სხეული შეურაცხმყოფი.
შენი ჩურჩული ჩემს ყურ ზუსტად მაშინ ჩაესმა,
როდესაც წუთით ბედისაგან ვგავდი კმაყოფილს.

ჩვენ არაფერი არ გვქონია საერთო ანნა,
სუსტი სხეულით დაუწექი სიკვდილს რელსებზე.
მე კი სატანას დავნებდი და ვერ ვკადრე არა,
ცოცხალი ვარ და წარმოსახვას ვეალერსები.