დროში ჩავიძირე,როგორც გემები იძირებოდნენ ზღვაში,
ვეღარ ამოვედი დროის ზედაპირზე, სუნთქვა არ მეყო..
დროში ვმოგზაურობ,და ყველაფერი მრავალფეროვანია,
ამ სამყაროში კი ყველაფერი ერთფეროვანია..
წუხილი მესმის..დროში ჩამორჩა თურმე ძახილი ვნებების,
ქარიშხლიან დღეებს,მოაქვთ მწუხარება დედამიწაზე,
და მწუხარება როგორც ყოველთვის მაგნებს იქაც მე დროში,
თურმე მწუხარებაც ეხმარებოდა სევდას ჩემ წინააღმდებ ომში..
რა საცოდავი იქნება ჩემი სული უსხეულოდ ფათერაკებში,
უმიწოდ..უსიყვარულოდ..ულექსოდ..მართლა ძნელია,
დედამიწა თუ დაიტევს ჩემს გრძნობებს,სითბოს,
ჩათვალე მე სიყვარულიც უკვე გამომელია..
დროც გაქრებაო ცხოვრებასთან ერთად მითხრა ვიღაცამ,
საშლელით წაგშლიან,და აღარ დაწერენ შენს ვინაობას,
შეგაფასებენ როგორც არარაობას,არანორმალურს,
და მიიჩნევენ შენს ბოდვებს პარანორმალურს..
მე დროს მივყვები,ვიპოვი ჩემს კუთხეს გრძნობებით მორთულს,
აღარ მაწუხებს სევდა არც სინანული,არც ჩემი ბოდვები,
სულ მარტო სული ვარ, ღმერთო რა მაქ ასეთი ცოდვები..
მეორე კუთხეში მიყუჟულა ჩემი დროება,მე გამომყოლია,
ასეთი მეგობარი ჩემ ცხოვრებაში ჯერ არ მყოლია..
მე მინდა ვიომო დროსთან ერთად მძიმე ომებში,
მე მინდა ჩავიძირო დამარცხების დროს,მასთან მორევში..
ან თუ გადავრჩით ერთმანეთან ვიქნებით მუდამ,
დამწუხრებული ჩემი სული,შეერწყმის დროსთან,
დროც ამოწურავს,თავის გრძნობების პატარა წამებს
და რომ მოვკვდებით დღეც არ დააღამებს..