ფ ს ი ქ ო ლ ო გ ი ა

    თავი პირველი

ადამიანი, როგორც - სხეული სულის გასაყარზე, წელიწადის ოთხივე დროს კანს იცვლის და ყოველ წელიწადს უფრო მეტ უჯრედს ხედავს ცაზე... როცა საკუთარ პროფილს კიდებს ლაყე ღრუბლებში და მათ არშემდგარ გადარბენას აყოლებს შებერილ გუგებს - ეს უთუოდ რენტგენის ფენომენია ორ საუფლოს შორის - როცა შეგიძლია აღიქვა საკუთარი ოცნება ცხადში.

შ ე ნ ი შ ვ ნ ა:
(გვირაბი, როგორც ყველაზე გაცვეთილი სამყოფელი ძილის - აღქმის მრუდეა)

ც დ ი ს პ ი რ ი ...
როგორც -
ორივე თვალით უუნარო...
ორივე ყურით დამშრალი...
სუნთქავს პირით დაგუბებული ხმოვნებით.
ხედავს განწყობას ხილბადით და
მრგვალ ოვალს - იისფერს, ყვითელს;
(როგორც უწინ თვალების მოფშვნეტის დროს...)

* * *
და ტვინი როგორც -
სამი ძმა გაყრილი, დაბინავებული...
და შუათანა ძმა (მარჩენალი) როგორც ღერძი - მანიშნებელი -
გკარნახობს ახალ ასოებს... უცხო ბგერებს, სიტყვებს;
და -
აწვდი არყის ჭიქით უმცროს - როგორც ტომარას ფქვილით ნახევრადსავსეს.
და -
აწვდი უფროსს ჭიქას, როგორც ტომარას ღერღილით პირმოპნეულს -
ნუგეშდაკარგულს... და-გეხმარება.


და ბოლოს:
ხედავ გზას, გამვლელს საშიშ ქარ-ბორბალაში და მას არ აწუხებს მტვერი, არ აწუხებს პირ-ცემინება.
* * *
ისინი ხედავენ თვალების გარეშე...

დასკვნა:

თვალები, როგორც ორგანო ზ ე დ მ ე ტ ი ა ადამიანში.


    დავით კამკამიძე
    2011 - თბილისი