ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

დიახ! მან გააკეთა ეს ყველაფერი, ის რასაც ახლა იხსენებს მთელს ტანში ჟრუანტელს ჰგვრის. მან მოუსპო სიცოცხლე მთელს ოჯახს, თავისივე თანაშეზრდილს, მის მეუღლეს და ორ პატარას. როგორ მოხდა? ახლა, რომ უფიქრდება თვითონაც ვერ გარკვეულა, თუმცა მოკლულის სიკვდილისწინა ამოსუნთქვას, ხრიალს, კრუნჩხვას, რომ იხსენებს, ახლაც კი სიამოვნებას ანიჭებს.                                                                                                                                                                                          მაგრამ, რატომ აქვს ასეთი სიცვის შეგრძნება? თითქოს სული გაეყინა. კი გასაგებია მომხდარს არ აპატიებენ და მასაც ისევე მოექცევიან, როგორც ის მოექცა თანაშეზრდილის მეუღლეს. ჯერ შვილები მოუკლა თვალწინ ნაჯახის დარტყმით, შემდეგ კი ჯერ გააუპატიურა და ახლაც თვალწინ უდგას, შემდეგ კი იმავე ნაჯახის დახმარებით.....  სასიამოვნოა იმაზე ფიქრი, რომ სხვათა სიცოცხლის გამგებელი ხარ და როგორც გინდა ისე მოექცევი, მაგრამ ახლა ეს სულის გამყინავი გრძნობა, ასე დამამცირებელი იმისათვის, ვინც სხვათა სიცოცხლის უფალი იყო-- მოსვენებას არ აძლევს, ხომ შეიძლება სხვა შეიქმნას შენი სიცოცხლის გამგებელი და უფრო მოხერხებულად შეძლოს მისი გამოყენება, უფრო ეფექტურად მოგისპოს იგი,-- არა, კანონის არ ეშინია. დიდი ხანია იცის, თუნდაც, რომ ხელში ჩაუვარდეს კანონის დამცველებს, მას სიკვდილით ვერ დასჯიან, იმიტომ, რომ სწორედ კანონი არ მისცემს მათ ამის შესაძლებლობას. ასე, რომ მათი მხრიდან საფრთხე თითქმის გამორიცხულია. ახლა მთავარია, სოფელს არ ჩაუვარდეს ხელში-- ხალხს, რომელიც მრისხანებისას მოქმედებს მხოლოდ ერთი კანონით თვალი თვალისა წილ, კბილი კბილისა წილ. მთელი სიცოცხლე სტანჯავდა უკმარისობის გრძნობა. გრძნობდა, რომ აკლდა რაღაც მისთვის საჭირო, სასიცოცხლოდ აუცილებელი და აი ახლა, მისთვის სამყარო განათდა, გამთლიანდა და ისეთი შეგრძნება აქვს, თითქოს თვითონაა ყველაფერი. ახლა ნთავარია შეძლოს ამ საშინელი შეგრძნებისაგან განთავისუფლება.რატომაა ასე, რომ შეიგრძნობს სიცივეს მთელს ტანში, რომელიც იწყება ტვინის უჯრედებიდან და ვრცელდება ფეხების თითებამდე?  გასაგებია, რომ კანონი არ დასჯის სიკვდილით, მაგრამ ციხეში ექნება იმის საშუალება, რომ კვლავ მიიღოს ის სასიამოვნო შეგრძნება, სხეულისა და სულის ამაფორიაქებელი გრძნობა, რომელსაც სხვათა სიცოცხლეზე ბატონობა ჰქვია. არა, ჯობია კვლავ განიცადოს ეს სანეტარო გრძნობა უფრთხილდეს ხალხსაც და კანონსაც. ხალხს-- განსაკუთრებით.                                                                                                                                                ახლა უკვე ბინდია და შეიძლება შესვლა იმ სოფელში, იმ სახლში, სადაც იმედი აქვს, რომ მიიღებენ, დააპურებენ და ღამეს გაათევინებენ. ფეხის ხმა ისმის, ვიღაც მოდის,-- ჯობია მესერს ამოეფაროს და გაატაროს შეგვიანებული მგზავრი. სულ ცოტა დარჩა სასურველ სახლამდე.                                                                                                                                                      აჰა! მიაღწია კიდეც. გასაგებია მისი სიფრთხილე-- აკი ამავე სოფლიდანაა თვითონაც და მისი მსხვერპლიც.
      ამ ძაღლს მისთვის არასოდეს დაუყეფია, ახლა რა სჭირს? რატომ უყეფს ასე გააფთრებით?
      --რომელი ხარ?! ---თითქოს თოფი გაცალესო---კარები იღება და კითხულობს ოჯახის უფროსი.
      --მე ვარ, მე!--ყვირის ისე, რომ ყელი ეხრინწება და სული უგუბდება.
      --რომელი ხარ?! უფრო შემაღლებული ხმით კითხულობს მასპინძელი. ახლაღა ხვდება, რომ მისი ყვირილი მისივე გარდა არავის ესმის, რადგან მასშივეა გამომწყვდეული. შიშმა დაუხშო ხმას ამომავალი გზა.
      აღარ მოერიდა ძაღლს და ხმის ამოუღებლად წავიდა სახლისკენ, რადგან იცოდა, რომ ბიძაშვილს ძალიან უყვარდა მისი თავი.
      მასპინძელმა დანახვისთანავე იცნო და სახეზე შიში აღებეჭდა.
      --შენ?-- ჩქარა შემოდი.
      --როგორ გაბედე აქ გამოჩენა? ხომ იცი მთელი სოფელი შენ გეძებს!
      --ხმა ამოიღე!-- უფრო მკვახედ შეუძახა.
      --აქ, როგორ მობედე? ხომ იცი შენი შეფარებისათვის შეიძლება არ დამინდონ, ან როგორ გაწირე შენი ბავშვობის მეგობარი?
      --მხოლოდ ერთი ღამით შემიფარე,სულ ერთი ღამით. ხვალ კი, გაგეცლები, სულ გაგეცლები და დაგტოვებ.
      --არ მიღალატო ბძაშვილო!-- აღმოხდა, როცა მასპინძელს სახეზე შეხედა. მეც არ ვიცი რა გავაკეთე, არ ვიცი რამ მაცდუნა.
      --შემოდი ჩქარა.
      მისი დანახვისთანავე, მასპინძლის მეუღლეს მკვდრისფერი დაედო სახეზე, არც სალამი აღირსა, დასტაცა ხელი, თავის პატარა ხუჭუჭთმიან გოგოს და უკანმოუხედავად გავიდა სხვა ოთახში.
      --შეშინებულია! მეუღლის გასამართლებლად თქვა მასპინძელმა.
      --დაჯექი, მშიერი იქნები, გაჭმევ რამეს.
      --არაფერი მინდა, უკანა ოთახში გამიყვანე სადაც ფანჯარა ხეხილის ბაღს გადაჰყურებს და დამტოვე. ვიცი არ ვარ სასურველი სტუმარი, მაგრამ ეს ერთი ღამე გამათევინე.
      ოთახში შესვლისთანავე უთხრა---აღარაფერი მინდა დილამდე, კიდევ ერთხელ გიხდი უდიდეს მადლობას ჩემი შეფარებისათვის. კარები დაკეტა. საწოლზე ჩამოჯდა და თვალწინ მისგანვე მოკლული ძმაკაცის მეუღლის სახე წარმოუდგა. სახე სულ სისხლიანი და ორად იყო გაპობილინაჯახის დარტყმით, მაგრამ ორივე ნახევარი გაკვირვებული, გაფართოებული თვალებით უყურებდა და თითქოს ეკითხებოდა, რატომ?! რისი გულისათვის გაგვიმეტე?! რამდენს ეცადა, მაგრამ ვერაფრით ვეღარ წარმოიდგინა გაცინებული, განათებული სახით, როდესაც სტუმრად მისულს გულღიად შეიპატიჟებდა და გულითად საუბარს გაუბამდა......
      --მაგრამ, ჩუ, ეს რა ხმაა? საიდან მოდის?
      ჰო, მასპინძლები ყოფილან, მეუღლე ეჩხუბება-- რას მოეთრა აქ, შარს გადაგვყრის , ან როგორ შემოუშვი სახლში ქალისა და ბავშვების მკვლელი.......
        --ქალია,  რას იზავ, მაგათი წესია, უნდა იწივლონ, იკივლონ და მერე დაწყნარდნენ. აი დაუკლო ხმასაც... მერე სულ გაჩუმდა.
        --სად წავიდე, რა გზას დავადგე?-- ეს ორი კითხვა ამოტივტივდა--- ჩავბარდე? კი, მაგრამ ციხეში ვინ მაპატიებს ამ ყველაფერს?
        --გამოვიდე სოფელში და შენდობა ვითხოვო? ვინ დაიჯერებს, რომ მე, გულრწრფელად ვითხოვ შენდობას, ვიქნები კი, გულრწრფელი მე სინამდვილეში, მაგრამ სიმართლეს ვინ დაეძებს? მთავარია ახლა გადარჩეს, სიცოცხლე შეინარჩუნოს და მერე? -- მერე უკვე ყველაფერი აეწყობა.
        აპატიებენ? აი ყველაზე საჭირბოროტო კითხვა.
        -- იქნებ, არც მოუსმინონ და ისევე მოუსპონ სიცოცხლე, ან უფრო უარესად როგორც მან მოუსპო სიცოცხლე თავის მსხვერპლებს.
        მაგრამ, რაც არ უნდა მოხდეს, ყველაფერს გააკეთებს იმისათვის, რომსუნთქავდეს, აზროვნებდეს, ჭამდეს, დადიოდეს და ტკბებოდეს ყოველივე იმით, რითი ტკბობაც სიცოცხლისას შეიძლება.
        ჭიშკარმა გაიჭრიალა. ვიღაც შემოვიდა და, თან ისე, რომ არც კი დაუძახია, წამოხტა. იარაღი ამოიღო და საბრძოლო მზადყოფნაში მოიყვანა. მოსული მასპინძელს ელაპარაკებოდა საკმაოდ დაბალ ხმაზე, ისე, რომ გულაფართხალებულ მკვლელამდე მხოლოდ ყრუ დუდუნიღა ისმოდა. შემდეგ, კვლავ გაიჭრიალა ჭიშკარმა და -- თითქოს თოფი გაცალესო, გაისმა ომახიანი ძახილი ---- ვიცი, აქ ხარ! გამოდი შენი ნებით, იარაღი დააგდე და ისე, იქნებ შეგიბრალოთ, მოგცემთ იმის შანსს, რომ თავი იმართლო. გამოდი, გაქცევის არანაირი შანსი არ გაქვს, მთელი სოფელია აქ!
          მთელს თანში თითქოს ყინული ჩაუდეს, ჯერ გაქვავდა შემდეგ კი ოფლად გაიღვარა.
        --კი, შინაგანად ელოდა ასეთ რამეს, მაგრამ, როგორც სჩანს ჯერ კიდევ არ ყოფილა მზად სიკვდილისათვის. არა! არ დანებდება, მაგრამ რისი იმედით? წინააღმდეგობის გაწევა სცადოს?ხომ ადგილზევე მოკლეს. გაიქცეს? როგორ? ასე ომახიანად და თავდაჯერებით დაუძახეს, იმედი აქვთ, რომ ვერ გაიქცევა. გავიდეს და რით იმართლოს თავი, რა თქვას, მეგობრის მეუღლე ბავშვობიდან უყვარდა და იმიტომ მოკლა, რომ ვერ შეძლო ეს მისთვის გაემჟღავნებინა და ის, რომ ვეღარ აიტანა სხვა კაცს რომ ეკუთვნოდა? ან რა თქვას, რატომ დახოცა პატარები? რა დაუშავეს ბავშვებმა, თუნდაც მეგობარმა? რა თქვას, რითი გაიმართლოს თავი?
        --გამოდი მკვლელო!!! -- გაისმა ერთად შეკრებილი ხალხის ღრიალი. შეხტა და აკანკალდა. აი ამ წუთში მან ნათლად შეიგრძნო ერთად შეკრებილი, ერთი აზრით და მისწრაფებით შეკავშირებული ხალხის ძალა. ფეხები მოუდუნდა, კედელს მიეყრდნო და ნელა ჩაცურდა. უკვე ცოცხალი მკვდარი ვარ, მორჩა ჩემი სიცოცხლე.
        --გამოდი შენი დედა...... გაისმა ხალხის მხრიდან და ამას მოჰყვა რამდენიმე ქვაც, რომლებმაც იმ ფანჯრის მინები ჩაამსხვრიეს, რომელ ოთახშიც შეძრწუნებული მკვლელი იჯდა.
        --არა, თუ, თვითონ უნდა მოკვდეს, რამოდენიმეს კიდევ წაიყოლებს თან, მისი მოსპობის მსურველებს და იარაღის საბრძოლო მზადყოფნა შეამოწმა. სწორედ ამ დროს მორიგი ქვის სეტყვა დაატყდა თავს მის ოთახს, თავისდაუნებურად გამოუშალა ფეხი სასხლეტს.
        გასროლის ხმამ წამით გააჩუმა გარეთმყოფნი, მაგრამ მეორე წამში ყურისწამღებმა ხმაურმა ააზრიალა გადარჩენილი მინები.
        --გამოდი, თუ არ გინდა ცოცხლად  გაგატყავოთ, შენი ცოლი და შვილი........ გაისმა გინება.
        --რაო? ცოცხლად გაგატყაოთო? ასე თქვეს? არა! არა! აღმოხდა დაზაფრულს.
        ცხოველურმა ღრიალმა ხალხი წუთით შეაჩერა, ვერ გაიგეს თუ საიდან მოდიოდა. შემდეგ კი, სანამ კვლავ შეძახილების ტალღა წამოვიდოდა, წინ გამოვიდა რამდენიმე ჭარმაგი მამაკაცი, რომლებმაც ხალხს სიჩუმისკენ მოუწოდეს. შემდეგ, მოილაპარაკეს რაღაც ჩუმად და ერთ-ერთი მათგანი თამამად გაემარა სახლისკენ, სადაც სატანის მოციქული იჯდა.
        --არ მესროლო! უიარაღოდ მოვდივარ! -- დაიყვირა, სიმართლე, რისთვისაც მიდიოდა, მას იმხელა ძალას აძლევდა, რომ ვერავითარი სიკვდილის შიში უკან ვერ დაახევინებდა.
        ხალხმა კი, ყრუ მღელვარებით დაუწყო ლოდინი თავისი წარგზავნილის მოციქულობის შედეგს. გავიდა ათი წუთი ოცი, ნახევარი საათი, ერთი საათი და როდესაც ხალხის დრტვინვამ უმაღლეს წერტილს მიაღწია, გაიღო სახლის კარი, ამავე დროს გაისმა სროლის ხმა.
        ჭაღარა მამაკაცი უკან აღარ მიბრუნებულა და თავჩაღუნული ნელი ნაბიჯით დაეშვა კიბეზე....