შეციებული კანკალებს ანძა-
უჩანს მთაწმინდას  შიშველი მხრები...
ცოტაც! და ღამე  გააჩენს ხანძარს…
ცაზე. ვარსკვლავის ცეცხლში ჩავწვება

თბილისი, ხოდა არ დაწვავს თუმცა,
რა ვიცი- მაინც დარდი მაქვს ქვეყნის.
ქაშვეთი ღამის ბუტბუტებს ლოცვანს,
ლამის გამზირმაც აიდგას ფეხი.

მომყვება ნელი  ნაბიჯით ქუჩა,
და ნაგვიანევ ღია კაფეში
ვიღაცა მღერის ბესამე მუჩოს.
დაკარგულ ქალაქს ეძებს შავ-თეთრში.

მთვარე. და მალულ სიყვარულნაჩვევ,
ცისმკერდზე გდია მთვრალი კორნეტი. 
თოვს!- ხეებს ამტვრევს ტოტებზე მაჯებს
ყინვა, უცხენო შუშის კარეტით.…