ჩუმია  საღამო...იდუმალი ჟამი კედლებს შესევია...
უსასრულო ფიქრნი ისე მძლავრობენ, მგონი  მერევიან...
ქოთნის ყვავილები მწვანე თვალებით ჩუმად  მიცქერიან...
კედლის პორტრეტები ჩემთვის თხზავენ სევდიან ელეგიას...
ცხოვრება კი...ფართოდ დაღებულ  ხახას არ მაშორებს-
ჩემი გადაყლაპვის სურვილს ვეღარ  შელევია.............